Yakup bir körü aldattı… Ama Tanrı onu sevdi mi?

Yakup bir körü aldattı… Ama Tanrı onu sevdi mi?

Kutsal Kitap’ın şöyle dediğini biliyor musunuz:

“Yakup’u sevdim, Esav’dan ise nefret ettim.” (Romalılar 9:13)

Fakat… gerçeklere bir bakalım.

Yakup, abisinin zayıflığından yararlanarak ilk oğulluk hakkını elde etti: (Yaratılış 25:29–34)

Ardından, kör babasını aldatarak kutsamayı çaldı: (Yaratılış 27)

Bu adalet mi?

Aynı Kutsal Kitap bu tür eylemleri lanetler:

“Körü yoldan saptırana lanet olsun.” (Yasa’nın Tekrarı 27:18)

Ayrıca şöyle der:

“Kötülük yapan herkesten nefret edersin.” (Mezmurlar 5:5)

O halde şu soru ortaya çıkıyor:

Tanrı, kör bir adamı aldatan bir gaspçıyı nasıl sevebilir?

Gerçek kendi kendisiyle çelişebilir mi?

Yoksa…

Roma İmparatorluğu çarpıtılmış bir mesaj mı sundu?

Gaspçı bir mesaj… tıpkı Yakup gibi?

Eğer sistem size bir gaspçıya saygı duymanızı öğretiyorsa… bu hikayeyi aslında kim yazdı?

---

Yaratılış 25:29–34’te Yakup’un Esav’ı aldattığı söylenmez, aksine Esav’ın ilk oğulluk hakkını ona sattığı söylenir.

Asıl aldatmaca daha sonra, Yakup kör babasını kandırdığında ortaya çıkar (Yaratılış 27).

Ancak Esav’ın kendisi, Yaratılış 27:36’da bu iki olayı aynı gasp eylemi olarak yorumlar ve şöyle der:

“Onun adının Yakup (topuk tutan/yerini alan) olması doğru değil mi? Beni şimdiden iki kez aldattı. Önce ilk oğulluk hakkımı aldı, şimdi de benim kutsamamı aldı.”

Yaratılış 3:15’te yılanın topuğu yaralayan bir varlık olarak tanımlanması ve Yakup’un topuk tutarak doğup “gaspçı” olarak adlandırılması sadece bir rastlantı mıdır?