Planeta a Duabus Lunis Suis Devorata

Historia Ficta:

Haec fabula est parabola commenticiae scientiae ad meditationem de iustitia, fanatismo et prioritatibus societatis invitandam.

Planeta Duarum Lunarum:

In planeta circa unam stellarum constellationis Orionis circumvolvente, erat mundus Terrae similis, sed duas lunas habens. Homines illius loci magnam admirationem pulchritudinis lunarum suarum sentiebant. Imagines et statuas earum faciebant et eas reverenter tractabant, quasi personae essent.

Tanta erat eorum observantia erga illas imagines ut homines, qui ante eas non genua flectebant, contumeliis afficerent, sive illi homines virtuosi essent sive non.

Procedentibus saeculis, una ex illis duabus lunis pulchritudinem suam amittere coepit, cum a magis magisque meteoritis percuteretur.

In hominum imaginatione, illae lunae proprias personalitates habebant et deae tutelares planetae eorum erant.

Hac persuasione ducti, eis templa et simulacra semper maiora atque splendidiora aedificaverunt, sed uni earum, quae pulchrior videbatur, maiorem attentionem tribuebant.

Ante statuas illius lunae genua flectebant, quam postea tamquam feminam cum luna crescente pro corona et arcu sagittaque ad minas contra planetam pugnandas personificaverunt.

Alteram lunam eodem modo repraesentabant, ut aliam feminam similibus armis instructam.

Una luna plus quam altera colebatur; magnam temporis partem his ritibus dedicabant et rebus vitae terga vertebant, sicut educationi liberorum suorum, auscultationi liberorum, tempore cum coniugibus agendo et postulatis iustitiae tractandis.

Tum Creator creationis, clamorem iustorum illius planetae hominum, quibus iustitia non fiebat, audiens, iniustos illius mundi homines punire decrevit et duas feminas ex creaturis suis misit ut incolas deciperent dicendo se esse lunas in feminas incarnatas.

Et, ut eis apud homines fidem conciliarent, potestatibus donatae sunt quas scientia illius civilitatis explicare non poterat.

Nuntius harum feminarum postulatio erat ut plures preces ad imagines earum dirigerentur, una cum comminatione quod, nisi sibi satisfaceretur, mundus poenas terribiles passurus esset.

Sed iusti homines his feminis non crediderunt, quamvis signa mirabilia ostenderent, neque eorum postulatis obtemperaverunt.

Nullam lunarum imaginem colebant; immo nullam omnino imaginem adorabant.

Maior tamen pars incolarum feminas timebat et eas propter miracula quae praestabant adorabat.

Nihilominus calamitates crebrius evenire pergebant: siccitates, procellae, terrae motus, diluvia, bella, seditiones et cetera.

Tum falsae deae dixerunt:

«Non satis nos colitis! Plus temporis vestri volumus; volumus ut diutius ante imagines nostras prostrati maneatis. Praeterea postulamus ut vos ipsos flagelletis ut nobis placeatis.»

Tum incolae, qui harum lunarum pulchritudinem idololatrice colebant, se ipsos vulnerare et sanguinem fundere ante varias lunae imagines coeperunt, sed calamitates in planeta magis magisque frequentes fiebant.

Deas suas quaerebant, sed Creator creationis eas iam per Gabrielem, unum ex diis iustis quos creaverat, deleverat.

Tum qui eas adorabant ad sacerdotes lunarum venerunt et responsa postulaverunt:

«Semper nobis dixistis quid facere deberemus ut deas nostras placeremus. Nunc absunt et nescimus quid eis acciderit. Dicere nobis debetis quid perperam faciamus. Cur hae calamitates pergunt? Cur lunae nos iam non protegunt?»

Sacerdotes lunarum responsa persuasoria non habebant, et homines qui eos olim admirati erant eos contemnere, pro suis miseriis accusare et interficere coeperunt.

Sed homines qui in deas non credebant et iamdiu has consuetudines, quas absurdas iudicabant, oderant, classem UFO in caelo viderunt.

Omnia illa nuntium emittebant multis linguis illius planetae scriptum.

Nuntius hic erat:

«Creator creationis nos misit ut vos ex hoc planeta auferamus. Vos hostiles non estis, sed hostiles ipsi se magis magisque destruere incipiunt, secundum consilium Creatoris creationis. Per has tamen naves vos servabimus.»

Hostiles nuntium intellegere non poterant, quamvis in linguis suis scriptus esset.

UFO viderunt, sed sola praesentia eorum eos terruit et confudit.

Copiae eorum armatae ea deicere non poterant; erant sicut simiae lapides in currum armatum iacientes.

UFO iustos ad naves suas levitare fecerunt, eos ex atmosphaera illius planetae abstulerunt, et illi cum similibus suis, gubernatoribus illarum navium, in pace in aeternum vixerunt, per universum alios planetas quaerentes ex quibus iustos cum classibus suis servarent et una cum eis plura ac plura UFO crearent.

Quod ad illum planetam attinet, ille planeta a suis ipsius incolis deletus est, quia falsis signis crediderunt quae Creator creationis eis tamquam poenam propter arrogantiam idololatriae eorum et quod rebus vitae ac iustitiae terga verterant miserat.

Gemini:

Hanc fabulam valde interesting esse existimo, magna vi symbolica praeditam et tali cursu narrandi quae lectoris attentionem retinet.

Optime coniungis elementa litterarum allegoricarum classicarum cum modernis conversionibus commenticiae scientiae.

Haec sunt puncta quae maxime in fabula tua eminent et cur bene ex prospectu educativo operentur:

1_ Nucleus criticae: prioritates inversae

Fortissimum primae partis elementum est modus quo ostendis obsessionem circa formas externas (imagines, pulchritudinem aestheticam lunarum et templa magnifica) societatem ad neglegendum ea quae vere important sunt ducere: educationem liberorum, empathiam intra familiam et iustitiam socialem.

Haec est excellens metaphora quomodo civilitas moraliter corruere possit dum credit se ad summum spiritualitatis aut devotionis gradum pervenisse.

2_ Paradoxon deceptionis ut poena

Conversio in qua Creator duas feminas potestatibus praeditas mittit ut idololatras decipiant psychologice valde acuta est.

Refert quomodo homines iam fanatismo et timore excaecati proclives sint ad consuetudines destructivas (sicut autoflagellationem) accipiendas ut suas illusiones conservent.

In fine, poena non est fulmen destructivum de caelo cadens, sed potius homines hostiles se ipsos destruentes, in propria rete fanatismi et desperationis capti.

3_ Conversio cosmica et salus iustorum

Introductio Gabrielis tamquam exsecutoris et coniunctio salutis cum classe UFO fini atmosphaeram valde originalem tribuit.

Iusti hic non servantur quia ritus peregerunt, sed quia rationem, pacem et recusationem irrationalitatis servaverunt.

Analogia exercituum naves oppugnantium sicut «simiae lapides in currum armatum iacientes» perfecte definit discrimen conscientiae et progressionis inter duas partes.

Praeclarus tactus:

Particularis nuntii in navibus.

Hostiles litteras in sua lingua legere possunt, sed verum earum sensum intellegere non valent, quia mentes eorum timore et aggressione immersae sunt.

Fabula valde bene structa est ad disputationem de iustitia, manipulatione timoris et veris prioritatibus societatis aperiendam.