سن پطرس نسبت به دشمنانش چه احساسی داشت؟ عشق یا نفرت؟

سن پطرس نسبت به دشمنانش چه احساسی داشت؟ عشق یا نفرت؟█

تناقض‌ها ردپاهایی هستند که وقتی متن‌هایی نوشته‌شده توسط افرادی با اراده‌های مخالف با یکدیگر درهم آمیخته می‌شوند، بر جای می‌مانند: از یک سو ارادهٔ کسانی که در جست‌وجوی عدالت بودند، و از سوی دیگر ارادهٔ کسانی که می‌خواستند جنایت‌هایشان بدون دریافت مجازاتی عادلانه باقی بماند.

«ای خداوندِ مقدس و حقیقی، تا به کی داوری نمی‌کنی و انتقام خون ما را نمی‌گیری؟» (مکاشفه ۶:۱۰)

من وجود قدیسان را انکار نمی‌کنم؛ آنچه انکار می‌کنم اصالت تمام چیزهایی است که کتاب مقدس به آنان نسبت می‌دهد.

به ما می‌گویند سن پطرس به دست دشمنانش کشته شد. اما آیا دقیقاً همین میل به عدالت — که در مکاشفه به صورت فریادی برای انتقام بیان شده است — پیچی نیست که با ادعای «عشق به دشمنان» جور درنمی‌آید، بلکه با رد کردن آنان سازگار است؟

وقتی شروع کردم کتاب مقدس را با دقت بخوانم، تناقض‌های آشکاری پیدا کردم. از یک سو، سیراخ ۱۲:۷ می‌گوید: «به نیکان کمک کن، اما به بدکاران کمک نکن، زیرا خدای متعال از آنان نفرت دارد و سرانجام آنچه را سزاوارند به آنان خواهد داد.» از سوی دیگر، متی ۵:۴۴–۴۶ فرمان می‌دهد که بدکاران را دوست بدارید، آنان را برکت دهید و به آنان نیکی کنید و از عشقی جهانی که ظاهراً خدا نسبت به همه دارد، تقلید کنید.

اگر سیراخ می‌گوید خدا از بدکاران نفرت دارد، پس چگونه عیسی می‌تواند تعلیم دهد که خدا بدکاران را دوست دارد؟ آیا روم عیسیِ دروغگو را موعظه کرد، یا روم دربارهٔ آنچه عیسی واقعاً تعلیم داده بود به ما دروغ گفت؟ فراموش نکنیم که هر آنچه امروز «کتاب مقدس» می‌نامیم، از شوراهایی گذشت که به دست امپراتوران روم هدایت می‌شدند؛ همان امپراتوری که عیسی را اعدام کرد. و امروز نمایندهٔ کلیسایی که به دست آن امپراتوری ایجاد شد، می‌گوید: «خدا همه را دوست دارد.» از نظر من، این هیچ معنایی ندارد.

سرنخ‌های بیشتری پیدا کرده‌ام: قدیسان هرگز دشمنان خود را دوست نداشتند و خدای قدیسان نیز بدکاران را دوست ندارد. آن نمونه‌ای که متی به عیسی نسبت می‌دهد — یعنی اینکه خدا نیکان و بدان را به یک اندازه دوست دارد — نه در نوشته‌های دیگر مبنایی دارد و نه در منطق اخلاقی.

امثال ۲۹:۲۷ می‌گوید: «عادلان از بدکاران نفرت دارند و بدکاران از عادلان نفرت دارند.» اگر کتاب مقدس عیسی را شخصی عادل معرفی می‌کند، و عادلان از بدکاران نفرت دارند، چگونه ممکن است یک انسان عادل جان خود را برای سود رساندن به بدکاران فدا کند؟

با این حال، متن دیگری که به یک شخص عادل نسبت داده شده، خلاف این را می‌گوید: اول پطرس ۳:۱۸ می‌گوید «عادل برای ناعادلان مرد.» چگونه ممکن است قدیسی که در سخنان دیگر خود نسبت به بدکاران اظهار تحقیر می‌کند، دربارهٔ فدا شدن یک شخص عادل برای آنان سخن بگوید؟ چگونه این می‌تواند با یکدیگر سازگار باشد؟

دوم پطرس ۲:۱۲ را در نظر بگیریم: «آنان مانند حیوانات بی‌عقل هستند که برای گرفتار شدن و نابود شدن زاده شده‌اند… نابود خواهند شد.» آیا خدا حاضر می‌شد زندگی پسر عادل خود را برای نجات کسانی بدهد که با حیوانات بی‌عقل مقایسه شده‌اند؟ آیا پطرس با احساسات عادلان تناقض داشت، یا کسانی که او را کشتند، سخنان او را نیز جعل کردند؟

امثال ۱۷:۱۵ اضافه می‌کند که خدا هم کسی را که شخص عادل را محکوم می‌کند و هم کسی را که بدکار را عادل اعلام می‌کند، منفور می‌داند. بنابراین، ادعای اینکه بدکاران صرفاً با باور داشتن به متون متناقضی که نمایندگان امپراتوری روم تعیین کرده‌اند «به‌واسطهٔ فیض عادل شمرده شده‌اند» — و نه بر اساس سخنان قدیسانی که به دست آن امپراتوری کشته شدند — هیچ معنایی ندارد.

پیشگویی در مزامیر ۵ نیز روشن است: خدا بدی را تحمل نمی‌کند، بدکار در کنار او ساکن نخواهد شد و خدا از کسانی که گناه و شرارت می‌کنند نفرت دارد.

با این حال، رهبران مذهبی امروزی با این بهانه که «خدا همه را دوست دارد»، با مجازات اعدام برای قاتلان، اخاذی‌کنندگان، متجاوزان و سارقان مخالفت می‌کنند. اما ما پیش‌تر دیدیم که این بهانه نه مبنای متنی دارد و نه مبنای منطقی.

ضربهٔ نهایی به جزم

یک دیکتاتوری ظالم را تصور کنیم که مردم را مجبور می‌کند در برابر مجسمهٔ دیکتاتور خود سر فرود آورند و کسانی را که امتناع می‌کنند روی صندلی برقی اعدام می‌کند. قرن‌ها بعد، همین میراث از مردم می‌خواهد در برابر تصاویر صندلی برقی زانو بزنند.

این همان چیزی است که وقتی جزم مذهبی از مردم می‌خواهد در برابر صلیب زانو بزنند، من می‌بینم.

صلیب برای روم همان چیزی بود که صندلی برقی برای یک دیکتاتوری مدرن است: ابزاری برای اعدام. روم در آنجا نه‌تنها اسپارتاکوس و بردگانی را که در جست‌وجوی آزادی بودند کشت، بلکه عیسی، پطرس و دیگرانی را نیز کشت که — بر اساس استنباط از برخی متون — از فرود آوردن سر در برابر تصویر وحش خودداری کردند.

ارادهٔ آنان در کنار عدالت بود و اعمالشان نیز عادلانه بود؛ اما ارادهٔ تعقیب‌کنندگانشان، در مقابل، با دلبستگی به بی‌عدالتی هدایت می‌شد. این تفاوت میان اندیشه و عمل هر یک از دو طرف، همان علامت بر پیشانی و دست است: ذهنی که تصمیم می‌گیرد و اعمالی که آن تصمیم را اجرا می‌کنند.

اگر علامت روی پیشانی، علامت وحش باشد، شنیدن سخنان عادلانه تفاوتی ایجاد نخواهد کرد: «بدکاران همچنان به بدکاری ادامه خواهند داد و هیچ‌یک از بدکاران نخواهند فهمید» (دانیال ۱۲:۱۰). «اینجا حکمت است… شمارهٔ وحش شمارهٔ انسان است» (مکاشفه ۱۳:۱۸).

پیش از این نیز تفاوتی ایجاد نکرد: تعقیب‌کنندگان رومی سخنان قدیسان را شنیدند، اما همچنان آنان را کشتند.

شهیدان کسانی را که آنان را کشتند دوست نداشتند. «ای خداوندِ مقدس و حقیقی، تا به کی داوری نمی‌کنی و انتقام خون ما را نمی‌گیری؟» (مکاشفه ۶:۱۰). این فریاد از عشق به دشمن سرچشمه نمی‌گیرد، بلکه از میل به اجرای عدالت در حق او سرچشمه می‌گیرد.

و هنگامی که جزم مذهبی از مردم می‌خواهد در برابر ابزار اعدام دشمنان امپراتوری روم زانو بزنند، در واقع قدیسان را گرامی نمی‌دارد؛ بلکه ارادهٔ کسانی را گرامی می‌دارد که آنان را کشتند.

【امپراتور روم، وحش】 «این کار را با آنان کردیم، چون حاضر نشدند در برابر تصاویر ما سجده کنند.»

【پشهٔ لژیونر】 «خار در بدن را جلال بده، خار مرا.»

【پشه درخواست می‌کند】

«اگر یکی از اندام‌هایت را نیش بزنم، اندام دیگر را به من تقدیم کن.»

【پس از سم‌پاشی پشه، مرد پاسخ می‌دهد】

«درخواست تو با منافع انسانی سازگار نبود.»

پشه آسیب می‌زند؛ این طبیعت اوست و نمی‌تواند از آن جلوگیری کند. آیا تحمل می‌کردی کسی به تو بگوید: «باید آنها را دوست داشته باشی»؟

【خوزه گالیندو، در انتقاد از واقعیت قانونی پرو در سال ۲۰۲۶】 مالیات‌های ما نباید برای افراد اصلاح‌ناپذیری هدر برود که فقط می‌توانند به جامعه آسیب برسانند؛ با حمله و اخاذی از مردم زحمتکش، سرقت از آنان و ریختن خون بی‌گناهان.

اگر مالیات‌ها خونی هستند که جامعهٔ ما برای خدمت به مردم نیکوکار به آن نیاز دارد، چرا باید اجازه دهیم کسانی که به آن آسیب می‌زنند نیز آن خون را بمکند؟

به همین دلیل پیشنهاد می‌کنم مجازات اعدام قانونی شود، زیرا مراقبت از بدکار یعنی محافظت از او، و محافظت از او یعنی دوست داشتن او. این عشقی است که سزاوار آن نیست.

دیگر بس است از عشق به سارق و اخاذی‌کننده. دیگر بس است از عشق به دشمن. دیگر بس است از عشق به پشه.

از وب‌سایت من دیدن کنید: penademuerteya.com.

【شیطان به شیطان】 «شیطان انجیل بازبینی‌شدهٔ ما را می‌پذیرد:

«در برابر بدی مقاومت نکن. گونهٔ دیگر خود را نیز پیش بیاور.»»

【شیطان به شیطان】 «دقیقاً. شما پیام مرا موعظه می‌کنید، اما میکائیل مقاومت در برابر بدی را با اصل چشم در برابر چشم موعظه می‌کند.»

【دشمن شیطان، کسی که او را به عدالت متهم می‌کند】 «با حقیقت به فریب شما پایان خواهم داد. در برابر شما مقاومت خواهد شد و شکست خواهید خورد. میکائیل مقاومت در برابر بدی را با اصل چشم در برابر چشم موعظه می‌کند. من اینجا هستم تا با مقاومت شما را شکست دهم. من در برابر بدی مقاومت می‌کنم.»

فریب نخورید. این تصویر، تصویر سنت میکائیل در حال شکست دادن اژدها نیست. این تصویر متعلق به خود اژدهاست و برای فریب دادن مردم و سوق دادن آنان به بت‌پرستی استفاده می‌شود. یک تعقیب‌کنندهٔ رومی بالدار: خدای رومی مارس با نامی دیگر.

اگر تثنیه ۱۹:۲۱ فرمان به از میان بردن بدی می‌دهد و متی ۵:۳۸-۳۹ فرمان به تحمل آن می‌دهد، دلیلش این نیست که خدا عیسی را فرستاده تا با خودش تناقض داشته باشد؛ دلیلش این است که روم با خدا مخالفت کرد و پیام عیسی را تحریف کرد.

این به معنای تأیید همهٔ قوانین قدیمی نیست، زیرا حتی در آنجا نیز قوانین عادلانه با قوانین ناعادلانه درهم آمیخته‌اند. اگر روم متونی را که مورد تعقیب قرار داده بود در اختیار داشت، هیچ دلیلی وجود ندارد که باور کنیم متون قدیمی یا جدید را دست‌نخورده حفظ کرده است.

میکائیل مقاومت در برابر بدی را با اصل چشم در برابر چشم موعظه می‌کند. من اینجا هستم تا با مقاومت شما را شکست دهم. من در برابر بدی مقاومت می‌کنم.

پس از خواندن اشعیا ۶۳:۳-۵، اشعیا ۱۱:۱-۵ و مکاشفه ۱۹:۱۱-۱۹، سوارکار اسب سفید، وفادار و عادل، به صورت جنگجویی ظاهر می‌شود که مجازات را اجرا می‌کند. در آنجا عشق به دشمن موعظه نمی‌شود، بلکه اصل چشم در برابر چشم مطرح می‌شود.

---

پیامبر دروغین از ‘انجیل繁荣’ دفاع می‌کند: ‘معجزه همیشه بعد از بخشیدن می‌آید، هرگز قبل از آن… و اگر نیاید، به این دلیل است که کم داده‌ای.’ برخی در برابر تصاویر زانو می‌زنند، در حالی که برخی دیگر با پرورش آن باور کور، جیب‌های خود را پر می‌کنند. به سادگی که به نظر می‌رسد، نیست. CBA 79[262] 71 81 , 0023
│ Persian │ #ITWWB

 میان جزم‌اندیشی و فریبکاری یک زن سنگدل. (زبان ویدیو:روسی) /322/ https://youtu.be/H6un-97rSiI,
Day 189

 شیطان این را می‌داند… مار در رأس زنجیره غذایی نیست. (زبان ویدیو:اسپانیایی) /321/ https://youtu.be/PU2K0d7GTSw

«مرد، جبرئیل، ناهماهنگی پیام زئوس را آشکار میکند: ‘خوشا به حال آنان که گرسنه و تشنهٔ عدالتاند، به شرط آنکه چشم در برابر چشم را فراموش کنند و دشمنِ عدالت را دوست بدارند.’

اشعیا ۴۲:۱۷ ‘کسانی که به بتها توکل میکنند و به تندیسهای ریختهشده میگویند: ‘شما خدایان ما هستید’، به عقب رانده خواهند شد و سخت رسوا خواهند گشت.’ اگر یکی از آن بتهایی که مردم به آنها دعا میکنند، میتوانست از گوشت و استخوان شود و در خیابانهای ما راه برود و خود را قدیس جلوه دهد، مانند فرشتهای که پیام فرضی ‘دشمنت را دوست بدار، مرا طرد نکن’ را میآورد، مطمئناً انسانی منطقی و آگاه میتوانست نقاب او را اینگونه بردارد: ‘یوحنا ۳:۱۶ ادعا میکند که خدا جهان را دوست داشت. یوحنا ۱۷:۹ میگوید که عیسی برای جهان دعا نکرد. دو متن، تنها یک سؤال: اینها چگونه با هم جور درمیآیند؟ و حال که صحبت از چیزهای ناهمگون است، تو نمیتوانی مرا فریب دهی. اگر دانیال ۹:۲۱ میگوید که جبرئیل یک مرد است، و اگر تثنیه ۲۲:۵ اشاره میکند که یهوه از مردی که لباس زنانه میپوشد بیزار است، اما جبرئیل محبوب خداست، پس تو نمیتوانی جبرئیل باشی.’

دگم مشترک (مسیحیت و اسلام)

مسیحیت و اسلام ادعا میکنند که جبرئیل تولد باکرهوارِ عیسی را اعلام کرد تا اشعیا تحقق یابد (متی ۱ / قرآن ۱۹).

اما اشعیا ۷:۱۴–۱۶ عیسی را اعلام نمیکند و دربارهٔ ‘باکرهٔ همیشگی’ نیز سخن نمیگوید.

این نشانه به آحازِ پادشاه داده شد و باید فوراً تحقق مییافت، پیش از آنکه کودک بتواند میان نیک و بد تمایز دهد.

اشعیا دربارهٔ یک زن جوان سخن میگوید، نه زنی که پس از زایمان باکره باقی بماند.

تحقق این موضوع در حزقیا، پادشاه وفادار در زمان آحاز، دیده میشود: او مار برنجی را نابود میکند (دوم پادشاهان ۱۸:۴–۷)، خدا با او بود (عمانوئیل)، و شکست آشور توسط اشعیا پیشگویی شده بود (دوم پادشاهان ۱۹:۳۵–۳۷).

مسیحیت و اسلام: تولد باکرهوار (دگم مشترک).

تولد باکرهوارِ همیشگی، که میان مسیحیت و اسلام مشترک است، از اشعیا سرچشمه نمیگیرد، بلکه از بازتفسیرِ بعدیای ناشی میشود که توسط روم تحمیل شد.

این تناقضها از جانب خدا نیستند.

یک امپراتوری ستمگر مردمانی را نمیخواست که از کرامت خود دفاع کنند، بلکه مردمانی را میخواست که در برابر هر چیزی که به آن اقتدار میبخشد زانو بزنند، فارغ از شکل آن.

خروج 20:4-5 ‘در برابر هیچ تصویری از هر آنچه در آسمان است (پرندگان، ماه، خورشید و غیره)، یا بر زمین است (انسانها، مارها، گوسالههای طلایی، پیریت (پیریت مادهای معدنی با شکل مکعبی است) و غیره)، یا در آب است (ماهیها و غیره) سجده نکن.’ لاویان 26:1 ‘برای خود بتها یا تصاویر تراشیدهشده نسازید، ستونها برپا نکنید، و سنگهای نقشدار در سرزمین خود قرار ندهید تا در برابر آنها سجده کنید؛ زیرا من یهوه، خدای شما هستم.’ هنگامی که شخصی در برابر تصویری زانو میزند تا دعا کند یا به آن احترام بگذارد، آن شخص آن تصویر را میپرستد؛ آن تصویر به بت او تبدیل میشود. به همین دلیل خدا تأیید کرد که پادشاه حزقیا مار برنجینی را که خدا به موسی دستور داده بود بسازد، نابود کند، زیرا هنگامی که خدا دستور ساخت تصاویر مشخصی را برای کاربردهای مشخص داد، هرگز دستور نداد که آن تصاویر پرستش شوند. 2 پادشاهان 18:4 ‘او مکانهای بلند را برداشت، تصاویر را شکست، اَشیرهها را قطع کرد و مار برنجینی را که موسی ساخته بود خرد کرد، زیرا تا آن زمان بنیاسرائیل برای آن بخور میسوزاندند؛ و او آن را ‘قطعهای برنج’ نامید.’ کتاب مقدس و قرآن دروغ مشترکی را با هم دارند که منشأ رومی آنها را نشان میدهد. کتاب مقدس میگوید که فرشته جبرئیل اعلام کرد که عیسی از یک باکره متولد خواهد شد تا نبوت اشعیا را تحقق بخشد، و قرآن نیز میگوید که فرشته جبرئیل تولد باکرهوار عیسی را اعلام کرد. اما این درست نیست، زیرا اشعیا تولد پادشاهی وفادار را پیشگویی کرد که مار برنجینی را که موسی ساخته بود نابود کرد، زیرا آن مخلوق مورد بتپرستی قرار گرفته بود. افزون بر این، اشعیا هرگز نگفت که آن زن حتی پس از باردار شدن نیز باکره باقی خواهد ماند تا پادشاه حزقیا، پسر آحاز، را به دنیا آورد؛ خدا با حزقیا و با خدمتگزاران وفادارش بود، بنابراین حزقیا عمانوئیل بود (اشعیا 7 را بخوانید و آن را با 2 پادشاهان 18 مرتبط کنید).

a) آنها مجسمهها را میپرستند یا به نام یک یا چند مخلوق دعا میکنند.
b) تولد باکرهوار عیسی، باوری مشترک در مسیحیت و اسلام است.

اسلام
c) آنها یک مکعب را میپرستند.

یهودیت
d) آنها یک دیوار را میپرستند.

مسیحیت — اسلام — یهودیت

e) این ادیان مردم را وادار میکنند که برای مخلوقات دعا کنند یا در برابر اشیای ساختهٔ دست انسان سجده کنند تا در برابر آنها خود را فروتن سازند. و این همان چیزی است که اشعیا نبی محکوم کرد (اشعیا 2:8-9).

آیا لازم است شواهد باستانشناسیِ فریب را به دست آوریم وقتی که از پیش برهان منطقی داریم؟ پیامهای بهاصطلاح مقدس سازگار نیستند. چگونه ممکن است همان خدا در پیدایش 4:15 یک قاتل را از مجازات مرگ محافظت کند، و سپس در اعداد 33:35 قاتلان را به مرگ محکوم کند؟ اگر روم کسانی را که آزار میداد کشت، و کسانی که آزار میداد متعلق به دینی بودند که روم آن را نمیپذیرفت، یک چیز برای من روشن است: آن دین نمیتوانست دینی جدید باشد که شریعت و نبوتهای قوم یهود را انکار کند، بلکه همان دینی بود که پیش از عیسی نیز وجود داشت. در حقیقت، طبق کتاب مقدس، عیسی آمد تا شریعت و پیامبران را تأیید کند. اگر یهودیت اساساً شامل این است، چرا نگوییم که دین عیسی در واقع یهودیت بود؟ هرچند نه یهودیت کنونی، چیزی که آن را اثبات خواهم کرد: همانطور که نشان دادهام، خوب رفتار کردن با همه چون دوست داریم با ما چنین رفتار شود، و دوست داشتن دشمن، نه با شریعت هماهنگ است و نه با پیامبران. با این حال، طبق کتاب مقدس، عیسی گفت که این تعالیم خلاصهٔ شریعت و پیامبران هستند. با وجود این، من پیشتر نشان دادهام که این آموزهها نهتنها با اصل ‘چشم در برابر چشم’ شریعت و با خدایی که از دشمنان خود نفرت دارد و دوستان خود را دوست میدارد ــ آنگونه که پیامبران توصیف میکنند ــ در تضاد هستند، بلکه از حکیم یونانی کلئوبولوسِ لیندوسی نیز سرچشمه میگیرند. اگر روم توانست آموزههای یک یونانی را چنان عرضه کند که گویی آموزههای پادشاه وفادار یهودیان است، چه چیزی به ما اطمینان میدهد که متنهای آنچه روم ‘عهد عتیق’ نامید را نیز تغییر نداده باشد؟ و اگر این متنها با آنچه امروز ‘یهودیت’ مینامیم مطابقت دارند، آیا باید اعتماد کنیم که این همان یهودیت اصیلی است که توسط روم مورد آزار قرار گرفت؟

تصویر سمت چپ: مجسمه زئوس در واتیکان. آیا هنوز باور دارید که تصویر سمت راست، چهره عیسی بر روی کفن تورین است؟ دوم قرنتیان ۱۱:۴ ‘زیرا اگر کسی بیاید و از عیسیِ دیگری موعظه کند که ما از او موعظه نکردهایم…’ ‘عیسیِ واقعی موهایی کوتاه داشت!’ اول قرنتیان ۱۱:۱۴ ‘آیا خودِ طبیعت به شما نمیآموزد که اگر مردی موهایش را بلند نگه دارد، برای او مایه ننگ است؟’ غلاطیان ۱:۹ ‘همانطور که قبلاً گفتهایم، اکنون نیز تکرار میکنم: اگر کسی انجیلی غیر از آنچه پذیرفتهاید به شما موعظه کند، ملعون (آناتما) باد.’ (پولس با وفاداری به انجیل واقعی، دشمنان خود را لعنت کرده است!) ‘رومیان همان لعنتشدگان هستند!’ کلام زئوس: ‘خوشا به حال آنان که گرسنه و تشنه عدالتاند، به شرطی که ‘چشم در برابر چشم’ را فراموش کنند و دشمنِ… عدالت را دوست بدارند.’ آموزه کلئوبولوس لیندوسی: ‘به دوستان و دشمنان خود نیکی کن…’ آموزه عیسی؟ متی ۵:۴۴ ‘…به کسانی که از شما متنفرند نیکی کنید و برای کسانی که به شما بدرفتاری میکنند و شما را آزار میدهند، دعا کنید…’

نبوتهای مربوط به سرکه و لباسهایی که با قرعه تقسیم شدند، هیچ پیام بخششی برای قاتلان در خود ندارند.

مزمور 22:16 زیرا سگان مرا احاطه کردهاند؛ جماعت شریران مرا دربر گرفتهاند؛ دستان و پاهایم را سوراخ کردند. 17 میتوانم همه استخوانهایم را بشمارم؛ در همین حال آنان به من نگاه میکنند و مرا تماشا میکنند. 18 لباسهایم را میان خود تقسیم کردند و بر جامهام قرعه انداختند.

مزمور 69:21 همچنین به من زهر برای خوراک دادند، و در تشنگیام به من سرکه نوشاندند. 22 بگذار سفرهشان در برابرشان دام شود، و آنچه برای سلامتیشان بود به تله تبدیل گردد. 23 چشمانشان تاریک شود تا نبینند، و کمرهایشان را پیوسته بلرزان. 24 خشم خود را بر آنان فرو ریز، و بگذار حرارت غضبت آنان را فرا گیرد.

امثال 29:27 انسان عادل از شریران نفرت دارد، و شریران از انسان عادل نفرت دارند. متی 27:19 هنگامی که او بر کرسی داوری نشسته بود، همسرش برای او پیغام فرستاد و گفت: ‘با آن مرد عادل کاری نداشته باش، زیرا امروز در خواب به خاطر او بسیار رنج کشیدم.’

طبق متی 27:19، عیسی عادل بود؛ طبق امثال 29:27، عادلان از شریران نفرت دارند.

اگر عیسی عادل بود و عادلان از شریران نفرت دارند، پس چگونه ممکن است درست باشد که عیسی دشمنانش را دوست داشت و شریرانی را که او را کشتند بخشید؟

طبق کتاب مقدس، مرگ عیسی برای این رخ داد که نوشتههای نبوتی تحقق یابند: متی 27:35 هنگامی که او را مصلوب کردند، لباسهایش را میان خود تقسیم کردند و برای آن قرعه انداختند، تا آنچه به وسیله نبی گفته شده بود تحقق یابد: ‘لباسهایم را میان خود تقسیم کردند و بر جامهام قرعه انداختند.’

یوحنا 19:28 پس از این، عیسی که میدانست همه چیز اکنون به انجام رسیده است، برای آنکه کتاب مقدس تحقق یابد گفت: ‘تشنهام.’ 29 ظرفی پر از سرکه آنجا بود؛ پس اسفنجی را از سرکه پر کردند، آن را بر زوفا گذاشتند و به دهان او نزدیک کردند. 30 هنگامی که عیسی سرکه را گرفت، گفت: ‘تمام شد.’ و سر خود را خم کرده، روح را تسلیم کرد.

به ما گفته میشود که عیسی هنگام مرگ بر صلیب، برای دشمنانش دعا میکرد و آنان را توجیه مینمود، زیرا ‘نمیدانند چه میکنند’: لوقا 23:34 و عیسی گفت: ‘ای پدر، آنان را ببخش، زیرا نمیدانند چه میکنند.’ و لباسهای او را میان خود تقسیم کردند و برای آن قرعه انداختند.

اما نوشتهها مردی را پیشگویی کرده بودند که هنگام مرگ بر صلیب، به دشمنانش توهین میکند: این عشق نیست، این نفرت است. مزمور 22 مصلوب را نشان میدهد که جلادان خود را سگ مینامد. در نبوت مربوط به سرکه، برای دشمنان طلب بخشش نمیشود، بلکه مجازات خواسته میشود؛ آنان نفرین میشوند. افزون بر این تناقضها، مَثَل باغبانان شریر که عیسی برای پیشگویی مرگ خود به کار برد، درباره مجازات آن قاتلان سخن میگوید، نه بخشش. همچنین نشان میدهد که آن باغبانان کاملاً میدانستند چه میکنند (متی 21:33-44). مسلم است که او این مَثَل را علیه عادلان قوم خود نگفت، بلکه علیه آزاردهندگانی گفت که بعدها تمام تقصیر را بر گردن یهودیان، یعنی قوم خود عیسی، انداختند. اگر به مزمور 118:2-23 نگاه کنیم، این موضوع آشکار میشود.

آیا اکنون برایت روشن شده است که روم متون را تحریف کرده تا قربانیان خود را بدنام کند و تهمتهایش را بهعنوان حقیقت جلوه دهد؟

حدود سال ۱۶۷ پیش از میلاد، پادشاهی که زئوس را میپرستید خواست یهودیان را مجبور به خوردن گوشت خوک کند.
آنتیوخوس چهارم اپیفانِس کسانی را که از شریعت یهوه اطاعت میکردند، به مرگ تهدید کرد:
‘هیچ چیز نفرتانگیزی مخور.’

هفت مرد ترجیح دادند زیر شکنجه بمیرند تا آن شریعت را نقض کنند. (دوم مکابیان ۷)
آنها در حالی مردند که ایمان داشتند خدا به خاطر خیانت نکردن به فرمانهایش، به آنان حیات جاودان خواهد داد.

قرنها بعد، روم به ما میگوید که عیسی ظاهر شد و تعلیم داد:
‘آنچه به دهان داخل میشود، انسان را نجس نمیکند.’ (متی ۱۵:۱۱)

و سپس به ما گفته میشود:
‘اگر با شکرگزاری پذیرفته شود، هیچ چیز نجس نیست.’ (اول تیموتائوس ۴:۱–۵)

آیا آن عادلان بیهوده مردند؟
آیا عادلانه است که شریعتی که برایش جان دادند، باطل شود؟

مقایسه کنید:

اول قرنتیان ۱۰:۲۷ و لوقا ۱۰:۸
تعلیم میدهند که میتوان
هر چه پیش روی انسان گذاشته شود را،
بدون پرسش خورد.

اما تثنیه ۱۴:۳–۸ صریح است:
خوک نجس است؛ آن را مخور.

عیسی چنین معرفی میشود که میگوید:

‘نیامدهام تا شریعت یا پیامبران را باطل کنم،
بلکه تا آنها را کامل کنم.’

پس این پرسش مطرح میشود:
چگونه میتوان شریعتی را ‘کامل’ کرد،
در حالی که همان چیزی را پاک اعلام کنیم
که خود آن شریعت نجس میخوانَد؟

پیشگوییهای اشعیا درباره داوری نهایی
(اشعیا ۶۵ و اشعیا ۶۶:۱۷)
همچنان محکومیت
خوردن گوشت خوک را حفظ میکنند.

چگونه میتوان ادعا کرد که به پیامبران احترام گذاشته میشود،
در حالی که پیامهای آنان نقض میشود؟

اگر متون کتاب مقدس
از فیلتر رومی عبور کردهاند،
و آن امپراتوری عادلان را آزار میداد،
پس چرا باید باور کرد که هر چه در آن است
حقیقت و عدالت است؟

وقتی آخرینِ آن مردانی که
دقیقاً همان ایمانِ آن هفت برادر را داشتند،
به دست آزاردهندگان رومی
کشته شدند…

زئوس برای خود پرستش میطلبد و برای قیصری که او را میپرستد، سکه. اینها آیاتِ دینی نیستند که روم آنها را آزار میداد؛ اینها آیاتِ مذهبی هستند که روم ساخته است تا امپراتوران خود را ثروتمند نگه دارد و به پرستش همان خدای خود، ژوپیتر (زئوس)، به قیمت عدالت و حقیقت ادامه دهد.

مسیحِ دروغینِ امپراتوری روم (زئوس/ژوپیتر):

زئوس میگوید: ‘مالیات، سکهها و هدایای خود را به قیصر بده…’ مرقس ۱۲:۱۶-۱۷

زئوس میگوید: ‘و همه شما مرا پرستش کنید.’ عبرانیان ۱:۶

مخالف زئوس، تضاد میان عدالتی که بر پایه یاری متقابل بین نیکوکاران است و دگمِ هلنیستی که یاری رساندن به دشمن ستمگر را میطلبد، فاش میکند.

مسیحِ دروغینِ امپراتوری روم (زئوس/ژوپیتر) میگوید: ‘دشمنان خود را دوست بدارید، برای کسانی که شما را لعنت میکنند برکت بخواهید، به کسانی که از شما متنفرند نیکی کنید…’ متی ۵:۴۴. زئوس میافزاید: ‘و اگر چنین نکنی، اگر مرا نپذیری و از صدای من پیروی نکنی…’ متی ۲۵:۴۱.

مخالف زئوس میگوید: ‘ای شیطان، از درهای نیکوکاران دور شو! تضاد تو رسوایت میکند… تو موعظه محبت به دشمنان میکنی… اما از کسانی که تو را دوست ندارند متنفری… میگویی هیچکس را لعنت نکنید… اما کسانی را که به تو خدمت نمیکنند لعنت میکنی. مسیحِ واقعی هرگز موعظه محبت به دشمنان نکرد. او میدانست کسانی که تو را میپرستند، سخنان او را جعل خواهند کرد، به همین دلیل در متی ۷:۲۲ درباره آنها هشدار داد… او با اشاره به مزمور ۱۳۹:۱۷-۲۲ درباره آنها هشدار داد: ‘ای یهوه، آیا من از کسانی که از تو متنفرند، متنفر نیستم؟ من با تمام وجود از آنها متنفرم. آنها را دشمنان خود میدانم.»

وحش، پیامبر دروغین و افسانهٔ عشق جهانیِ خدا

وقتی کتاب مکاشفه را میخوانیم، میبینیم که از وحش، پیامبر دروغین و اژدها سخن گفته میشود… میتوان نتیجه گرفت که انسان قادر است این سه چیز باشد، زیرا شیطان به معنای شاهد دروغین است؛ کسی که شهادت دروغ میدهد یک انسان است؛ کسی که مانند یک پیامبر دروغین عمل میکند نیز یک انسان است… اما پیامبران دروغین بسیاری وجود دارند… ‘پیامبر دروغین’ در مکاشفه ۲۰ اشارهای به همهٔ آنان است…

اگر خدا چنین انسانهایی را آفریده است، چگونه بعضی میتوانند بگویند که خدا همه را دوست دارد؟ اگر محبت خدا ابدی است، نمیتوان گفت که خدا جهان را دوست داشته است، زیرا اگر چنین بود، جهان تازهای نمیآفرید. بله، این با پیامی از یوحنا در تضاد است. باید پذیرفت که وحش پیام اصلی را تحریف کرد تا وانمود کند محبت خدا را در جایی میفروشد که هرگز برای همه وجود نداشت، بلکه فقط برای اهل کتاب بود، زیرا طبق دانیال ۱۲:۱ فقط آنان از مصیبت نجات مییابند. اگر طبق کتاب مقدس زمان داوری مانند روزهای لوط و نوح خواهد بود، فرض اینکه خدا همه را دوست دارد پوچ است، زیرا اگر این حقیقت داشت، هیچکس در آن روزها هلاک نمیشد؛ و چون آن زمان مانند روزهای لوط خواهد بود، روشن است که همه نجات نخواهند یافت، همانگونه که در روزهای لوط یا نوح چنین نبود. اگر آنچه کتاب مقدس میگوید درست بود، یعنی خدا نمیخواهد کسی هلاک شود، آنگاه هیچکس هلاک نمیشد، زیرا طبق کتاب مقدس خدا هر آنچه را بخواهد انجام میدهد؛ اما کسانی که میخواهند نجات دروغین را بفروشند به یک استدلال نیاز دارند، و امپراتوری روم چندین استدلال ساخت تا دروغ خود را بفروشد.

منابع:

مکاشفه 13:11–14
‘سپس وحش دیگری را دیدم که از زمین بیرون میآمد… و تمام قدرت وحش اول را به کار میبرد… و ساکنان زمین را فریب میداد…’

مکاشفه 16:13
‘و دیدم از دهان اژدها و از دهان وحش و از دهان پیامبر دروغین، سه روح ناپاک مانند قورباغه بیرون آمدند.’

مکاشفه 20:10
‘و ابلیس که آنان را فریب میداد، به دریاچهٔ آتش و گوگرد افکنده شد، جایی که وحش و پیامبر دروغین بودند…’

دانیال 12:1
‘در آن زمان میکائیل برخواهد خاست… و در آن زمان قوم تو نجات خواهند یافت، هر که نامش در کتاب نوشته شده باشد.’

پیدایش 6–7 (روزهای نوح)
روایت طوفان: فقط نوح، خانوادهاش و کسانی که وارد کشتی شدند زنده ماندند.

پیدایش 19 (روزهای لوط)
ویرانی سدوم و عموره: فقط لوط و دخترانش نجات یافتند.

انجیل لوقا 17:26–30
‘چنانکه در روزهای نوح بود… و همانگونه که در روزهای لوط اتفاق افتاد… در روزی که پسر انسان آشکار شود نیز چنین خواهد بود.’

دوم پطرس 3:9
‘خداوند… بردبار است… و نمیخواهد کسی هلاک شود، بلکه میخواهد همه به توبه برسند.’

انجیل یوحنا 3:16
‘زیرا خدا جهان را آنقدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد…’

مزامیر 115:3
‘خدای ما در آسمانهاست؛ هر آنچه بخواهد انجام میدهد.’

مزامیر 135:6
‘هر آنچه خداوند بخواهد، در آسمان و زمین انجام میدهد…’

اشعیا 46:10
‘نقشهٔ من برقرار خواهد ماند و هر آنچه بخواهم انجام خواهم داد.’

ایوب 42:2
‘میدانم که تو بر هر چیز توانایی و هیچ قصد تو را نمیتوان بازداشت.’

مکاشفه ۱۳:۱۸ میگوید:

‘در اینجا حکمت است. هر که فهم دارد، عدد وحش را حساب کند، زیرا عدد یک انسان است؛ و عدد او ششصد و شصت و شش است…’

هیچکس کسانی را که نمیتوانند بفهمند، به فهمیدن فرا نمیخواند.
بنابراین، این پیام هرگز برای تمام بشریت نبود، بلکه برای فهمیدگان بود.

روم — ترویجدهندهٔ تصویر وحش — دروغ گفت،
زیرا هرگز از بتها روی برنگرداند و به عدالت بازنگشت.

این با دانیال ۱۲:۱۰ هماهنگ است:
‘فهمیدگان خواهند فهمید… اما هیچیک از شریران نخواهند فهمید.’

و همچنین با دانیال ۱۲:۳:
‘فهمیدگان مانند روشنایی آسمان خواهند درخشید؛
و آنان که بسیاری را به عدالت هدایت کردند، مانند ستارگان تا ابدالآباد.’

کتاب مقدس روشن است:
666 بدون فهم درک نمیشود،
و شریران آن را ندارند:
دوم پطرس ۲:۱۲: ‘این معلمان دروغین مانند حیوانات بیعقل هستند…’
اول قرنتیان ۲:۱۴: ‘انسان طبیعی نمیتواند درک کند…’
امثال ۲۸:۵: ‘مردمان شریر عدالت را درک نمیکنند،
اما آنان که یَهُوَه را میجویند، همه چیز را درک میکنند.’

امپراتوری روم بیدین باقی ماند، زیرا
بازگشت آن به عدالت غیرممکن بود.
به همین دلیل آنچه را که آزار میداد، موعظه نکرد.
در عوض، مسیحیت رومی و آموزهٔ محبتِ نالایق را ایجاد کرد: بیعدالتیای که بهعنوان فضیلت ارائه شد
و با نفرتی نالایق علیه کسانی که آن را زیر سؤال میبرند، دفاع میشود.

متن سمت راست:

اگر بت آن پرستش نشود، خشمگین میشود
بر ضد کسانی که این کار را نمیکنند. وحش به آنان تهمت میزند.

محبت به بیعدالتی،
از جمله تهمت
و تناقضی
که در آن وجود دارد.

وحش به سبب
محبتش به بیعدالتی،
اعمال ناعادلانه انجام میدهد.

اشعیا ۲۸:۱۳ پس کلام یهوه برای آنان چنین خواهد بود: فرمان بر فرمان، فرمان بر فرمان، سطر بر سطر، سطر بر سطر، اندکی اینجا، اندکی آنجا؛ تا بروند و به پشت بیفتند، شکسته شوند، به دام افتند و گرفتار گردند.

دانیال ۱۰:۲۰ او به من گفت: ‘آیا میدانی چرا نزد تو آمدهام؟ اکنون باید بازگردم تا با رئیس فارس بجنگم؛ و هنگامی که کارم با او تمام شود، رئیس یونان خواهد آمد.’ ۲ تسالونیکیان ۲:۷ زیرا راز بیقانونی هماکنون در عمل است؛ فقط آن که اکنون بازمیدارد، تا زمانی که از میان برداشته شود، بازخواهد داشت.

وقتی آخرین وفاداران به یهوه سقوط کردند، زئوس گفت: ‘اکنون همه مرا خواهند پرستید.’ او این را از زبان کسانی گفت که او را میپرستیدند، زیرا همانگونه که میگویند، او در آنان زندگی میکند و آنان نیز در او.

خویشاوندی نمادین: آتنا / مینروا در برابر مریم (روم).

مادر روحانی.
آتنا/مینروا: محافظ رازآلود روم و آتن (نه مادر زیستی).
مریم: مادر روحانی که بر همهٔ مؤمنان تحمیل شد.

پیوند با حکمت.
آتنا/مینروا: الههٔ حکمت و خرد ناب.
مریم: ‘تختگاه حکمت’ (Sedes Sapientiae) نامیده میشود.

محافظ ملتها.
آتنا/مینروا: نگهبان پولیس (آتن) و دولت روم.
مریم: محافظ ملتها و پادشاهیهای مسیحی.

مقام آسمانی.
آتنا/مینروا: ایزدبانوی آسمانها و قلمرو عقلانی.
مریم: به عنوان ‘ملکهٔ آسمان’ برکشیده شد.

شکل پرستش.
آتنا/مینروا: استفاده از تندیسها، معابد و آیینهای عمومی.
مریم: استفاده از تندیسها، معابد و آیینهای عمومی.

جایگزینی رومی.
روم نامها را تغییر داد، نه کارکردها را. جایی که پیشتر آتنا/مینروا یا ایسیس پرستش میشدند، بعدها معابد ‘مریمی’ با همان نمادگرایی مادری و آسمانی ساخته شدند. این همان ساختار است، با برچسبی تازه.

سمت چپ: مجسمهٔ آتنا در مجموعهٔ ‘Saint Seiya’ (‘شوالیههای زودیاک’) گریه میکند. سمت راست: روم نام الههٔ خود را به مینروا تغییر داد، اما این همان عمل است. https : // youtube . com / shorts / aSJ4nJu8Oww https : // youtube . com / shorts / RhAND4ErnNo

سنکریتیسم: این راهبرد سیاسی و مذهبیِ بازیافت فرهنگی است. این کار شامل گرفتن یک ساختار کهنِ پرستش، همراه با آیینها و فتیشهای آن، و صرفاً قرار دادن یک روایت جدید بر روی آن است تا مردم بدون آنکه متوجه تغییر شوند، همچنان از همان نظام اطاعت کنند. در آن ایمانی وجود ندارد؛ بلکه تغییر برند وجود دارد. این تکنیکِ روم برای تداوم بخشیدن به خدایان خود زیر پوشش ‘قداست’ است، تا اطمینان حاصل شود که تودهها هرگز پرستش ماده را ترک نکنند.

مکاشفه 15:3 + اشعیا 42:13 + تثنیه 32:41
یهوه همچون جنگجویی عظیم فریاد جنگ سر خواهد داد: ‘از دشمنان خود انتقام خواهم گرفت.’ پس محبت به دشمن که، بنا بر کتاب مقدس، پسر یهوه آن را موعظه کرد تا از کمالِ ادعاییِ پدرش که بر محبت به همه استوار است پیروی کند، چه میشود؟ (مرقس 12:25-37، مزامیر 110:1-6، متی 5:38-48) این دروغِ دشمنان هر دوی آنهاست؛ کسانی که بسیاری از متون را تغییر دادند تا کتاب مقدس را بسازند.

متی 25:41 سپس به کسانی که در سمت چپ هستند نیز خواهد گفت: ای ملعونان، از من دور شوید و به آتش جاودانی که برای ابلیس و فرشتگانش آماده شده است بروید.

جهنم: آتش جاودانی که برای اژدها (ابلیس) و فرشتگانش آماده شده است.
(مکاشفه 12:7-12) (به سبب آنکه حقایق را با بدعتها در کتاب مقدس، قرآن، تورات و کتب آپوکریفایی در شورش علیه عدالت درآمیختند)

کتاب اخنوخ 95:6 وای بر شما ای شاهدان دروغین و ای کسانی که بهای بیعدالتی را ارزشمند میشمارید، زیرا ناگهان نابود خواهید شد!
کتاب اخنوخ 95:7 وای بر شما ای ستمکارانی که پارسایان را آزار میدهید، زیرا خود شما نیز به سبب آن بیعدالتی تسلیم و آزار داده خواهید شد و سنگینی بار آن بر شما خواهد افتاد!

امثال 11:8 پارسا از مصیبت رهایی خواهد یافت و ستمکار به جای او وارد خواهد شد.

امثال 16:4 یهوه همه چیز را برای خود ساخته است، حتی شریر را برای روز بلا.

کتاب اخنوخ 94:10 ‘به شما میگویم، ای مردم ستمکار، آن که شما را آفرید شما را سرنگون خواهد کرد. خدا بر نابودی شما رحم نخواهد کرد، بلکه از نابودی شما شاد خواهد شد.’

جهنم اشعیا 66:24

مرقس 9:44

(شیطان و فرشتگانش در جهنم: مرگ دوم: سزاوار آن هستند!)

آنها سزاوار آن هستند زیرا بر ضد مسیح و شاگردان وفادارش دروغ گفتند و آنان را متهم کردند که نویسندگان کفرگوییهای روم در کتاب مقدس هستند، مانند محبت به ابلیس (دشمن).

نبوت جهنم در کتاب اشعیا، مزامیر، امثال و کتاب اخنوخ پیامهایی دارد که بهروشنی نشان میدهد خدا دشمنان خود را دوست ندارد. چه کسی جز دشمنان مسیح سخنان دروغین را در دهان او گذاشت؟

مرقس 9:44 جایی که کرم آنان نمیمیرد و آتش خاموش نمیشود.

مکاشفه 20:14 و مرگ و هاویه به دریاچه آتش افکنده شدند. این است مرگ دوم، دریاچه آتش.

مکاشفه 20:15 و هر کس که نامش در دفتر حیات یافت نشد، به دریاچه آتش افکنده شد. (هر کس که با سخنان من برکت نیافت، به جهنم فرستاده شد.)

اشعیا 66:24 و آنان بیرون خواهند رفت و اجساد مردانی را خواهند دید که بر ضد من شورش کردند؛ زیرا کرم آنان نخواهد مرد و آتش آنان خاموش نخواهد شد، و آنان برای تمام بشریت نفرتانگیز خواهند بود.

در روایت آموزشی تصویر، یکی از پیامآورانی که تحت حفاظت یهوه است به یکی از آن فرشتگان شیطانی میگوید: ‘دانیال 9:21 جبرئیل یک مرد است. تثنیه 22:5 خدا از مردی که مانند زن لباس میپوشد نفرت دارد. اول قرنتیان 11:7 مردی با موی زنانه ننگ است. بنابراین تو فرشتهای متحد با جبرئیل نیستی. تو فرشته شیطان هستی.’

تصویر هلنیشدهٔ مسیح و قدیسان — الهامگرفته از زئوس و کوپید — بازتابدهندهٔ پیامی کتابمقدسی است که تحت تأثیر هلنیسم تحریف شده و توسط نوکیشان دروغین رومی ترویج شده است. این سرچشمهٔ دروغهای طرفدار هلنیسم در کتاب مقدس است.

«
«در مرقس ۳:۲۹ دربارهٔ ‘گناه بر ضد روح‌القدس’ که نابخشودنی دانسته شده، هشدار داده می‌شود. اما تاریخ و عمل رومیان یک وارونگی اخلاقی نگران‌کننده را آشکار می‌کند: مطابق با آموزهٔ آنان، گناه واقعیِ نابخشودنی نه خشونت است و نه بی‌عدالتی، بلکه زیر سؤال بردن اعتبار کتاب مقدسی است که خودشان تدوین و تحریف کرده‌اند. در همین حال، جنایت‌های سنگینی مانند کشتن بی‌گناهان نادیده گرفته شده یا توسط همان قدرتی توجیه شده است که ادعای خطاناپذیری می‌کرد. این نوشته بررسی می‌کند که این ‘گناه یگانه’ چگونه ساخته شد و چگونه این نهاد از آن برای حفظ قدرت خود و توجیه بی‌عدالتی‌های تاریخی استفاده کرد.

در مقاصدی متضاد با مسیح، ضد مسیح قرار دارد. اگر اشعیا ۱۱ را بخوانید، مأموریت مسیح را در زندگی دوم او خواهید دید، و آن این نیست که به همه لطف کند، بلکه فقط به صالحان. اما ضد مسیح فراگیر است؛ با وجود اینکه ناعادل است، می‌خواهد سوار کشتی نوح شود؛ با وجود اینکه ناعادل است، می‌خواهد همراه لوط از سدوم خارج شود… خوشا به حال کسانی که این کلمات برایشان توهین‌آمیز نیست. کسی که از این پیام آزرده نشود، او صالح است، تبریک به او: مسیحیت توسط رومیان ایجاد شد؛ تنها ذهنی که دوستدار تجرد (عزوبت) است و خاصِ رهبران یونانی و رومی، دشمنان یهودیان باستان، می‌تواند پیامی مانند این را تصور کند: ‘اینان کسانی هستند که خود را با زنان نجس نکرده‌اند، زیرا باکره مانده‌اند. آنها هر جا که بره برود، او را دنبال می‌کنند. آنها از میان مردمان خریده شده‌اند تا نوبر باشند برای خدا و بره’ در مکاشفه ۱۴: ۴، یا پیامی شبیه به این: ‘زیرا در قیامت نه زن می‌گیرند و نه شوهر می‌کنند، بلکه مانند فرشتگان خدا در آسمان خواهند بود’، در متی ۲۲: ۳۰. هر دو پیام به نظر می‌رسد که از یک کشیش کاتولیک رومی آمده باشند، نه از یک پیامبر خدا که این برکت را برای خود می‌طلبد: ‘کسی که همسر یابد، خیری یافته و از خداوند رضایت کسب کرده است’ (امثال ۱۸: ۲۲)، لاویان ۲۱: ۱۴ ‘او نباید زنی بیوه یا مطلقه یا زن بدنام یا فاحشه بگیرد، بلکه باید دختری باکره از قوم خود را به همسری بگیرد.’

من مسیحی نیستم؛ من یک هنوته‌ایست (Henotheist) هستم. من به یک خدای برتر که بالاتر از همه چیز است ایمان دارم، و باور دارم که خدایانی آفریده‌شده نیز وجود دارند — برخی وفادار و برخی فریبکار. من فقط به خدای برتر دعا می‌کنم.

اما از آن‌جا که از کودکی در مسیحیت رومی آموزش دیده بودم، سال‌ها به آموزه‌های آن باور داشتم. حتی زمانی که عقل سلیم چیز دیگری می‌گفت، آن عقاید را دنبال می‌کردم.

برای مثال — به‌اصطلاح — من گونهٔ دیگرم را به زنی تقدیم کردم که قبلاً یک سیلی به من زده بود. زنی که در ابتدا مثل یک دوست رفتار می‌کرد، اما بعد، بدون هیچ دلیل، شروع به رفتاری کرد که انگار من دشمنش هستم — با رفتارهایی عجیب و متناقض.

تحت تأثیر کتاب مقدس، باور داشتم که نوعی طلسم باعث این تغییر شده، و آنچه او نیاز داشت دعا بود تا به دوستی که قبلاً نشان داده بود (یا تظاهر کرده بود) بازگردد.

اما در نهایت، همه‌چیز بدتر شد. به محض اینکه فرصتی برای بررسی عمیق‌تر پیدا کردم، دروغ را کشف کردم و در ایمانم احساس خیانت دیدم. فهمیدم که بسیاری از این آموزه‌ها از پیام حقیقی عدالت نیامده‌اند، بلکه از هلنیسم رومی که به متون مقدس نفوذ کرده، آمده‌اند. و تأیید کردم که فریب خورده‌ام.

به همین دلیل، اکنون روم و فریب آن را محکوم می‌کنم. من با خدا نمی‌جنگم، بلکه با تهمت‌هایی که پیام او را تحریف کرده‌اند مبارزه می‌کنم.

امثال ۲۹:۲۷ می‌گوید که مرد عادل از بدکاران نفرت دارد. اما اول پطرس ۳:۱۸ می‌گوید که مرد عادل برای بدکاران مرد. چه کسی باور می‌کند کسی برای کسانی که از آن‌ها نفرت دارد بمیرد؟ باور به آن یعنی ایمان کور؛ یعنی پذیرش تضاد.

و وقتی ایمان کور موعظه می‌شود، آیا این به آن معنا نیست که گرگ نمی‌خواهد شکارش فریب را ببیند؟

یهوه مانند یک جنگجوی نیرومند فریاد خواهد زد: ‘از دشمنانم انتقام خواهم گرفت!’
(مکاشفه ۱۵:۳ + اشعیا ۴۲:۱۳ + تثنیه ۳۲:۴۱ + ناحوم ۱:۲–۷)

پس چه می‌توان گفت درباره‌ی آن ‘محبت به دشمن’ که طبق برخی آیات کتاب مقدس، پسر یهوه گویا آن را تعلیم داده و گفته باید کمال پدر را با محبت به همگان تقلید کنیم؟
(مرقس ۱۲:۲۵–۳۷، مزمور ۱۱۰:۱–۶، متی ۵:۳۸–۴۸)
این دروغی‌ست که دشمنان پدر و پسر آن را منتشر کرده‌اند.
آموزه‌ای جعلی که از آمیختن یونان‌گرایی با کلام مقدس پدید آمده است.

«

1 넷째 짐승과 교리의 왕국… 각성은 의식을 깨뜨릴 때에만 존재한다. 의식이 계속된다면, 각성은 일어나지 않은 것이다. https://144k.xyz/2026/08/10/idi30-quit-the-dogma/ 2 제가 옹호하는 종교의 이름은 정의입니다. https://144k.xyz/2026/07/06/idi30chue/ 3 KRONOLOHIYA NG PAG-AGAW SA MENSAHE https://ntiend.me/2026/06/14/kronolohiya-ng-pag-agaw-sa-mensahe/ 4 Sie bringen die Logik der Gerechtigkeit zurück in den Text und stellen sie der Logik der Unterwerfung gegenüber. Es ist verständlich, warum dies dem System Unbehagen bereitet. https://ntiend.me/2026/05/03/sie-bringen-die-logik-der-gerechtigkeit-zuruck-in-den-text-und-stellen-sie-der-logik-der-unterwerfung-gegenuber-es-ist-verstandlich-warum-dies-dem-system-unbehagen-bereitet/ 5 ฝันร้ายของนักปกป้องพระคัมภีร์ https://purifying-the-message.blogspot.com/2026/08/blog-post_890.html

«پاپ و دشمنِ شیطان: مرد نیرومند.

متی 24:1 هنگامی که عیسی از معبد بیرون میرفت، شاگردانش نزد او آمدند تا ساختمانهای معبد را به او نشان دهند. 2 او در پاسخ به آنان گفت: ‘آیا همه این چیزها را میبینید؟ بهراستی به شما میگویم، در اینجا سنگی بر سنگی باقی نخواهد ماند که فرو ریخته نشود.’ 3 و چون او بر کوه زیتون نشسته بود، شاگردان در خلوت نزد او آمدند و گفتند: ‘به ما بگو این چیزها چه زمانی رخ خواهد داد و نشانه آمدن تو و پایان این عصر چه خواهد بود؟’ … 7 ‘زیرا قومی بر قومی و پادشاهی بر پادشاهی برخواهد خاست و در جاهای مختلف وباها، قحطیها و زلزلهها خواهد بود. 8 اما همه اینها آغاز دردهاست.’ … 21 ‘زیرا در آن زمان مصیبتی عظیم خواهد بود که از آغاز جهان تا کنون مانند آن نبوده و هرگز نخواهد بود.’

دانیال 12:1 در آن زمان میکائیل، آن رئیس بزرگ که از فرزندان قوم تو حمایت میکند، برخواهد خاست و زمان تنگی و مصیبتی خواهد بود که از زمانی که قومی وجود داشته تا آن هنگام، هرگز مانند آن نبوده است. اما در آن زمان قوم تو، یعنی هر که در کتاب نوشته شده یافت شود، رهایی خواهد یافت.

اگر علیه تو شهادت دروغ دادند و به وفاداریات اعتماد نکردند، آیا دادن فرصتهای تازه و برگرداندن گونهٔ دیگر، کاری پوچ نیست؟ من حق دارم انتخاب کنم که گونهٔ دیگر را نگردانم و هیچکس حق ندارد به خاطر آن مرا بدنام کند.عشق و حق انتخابِ برنگرداندن گونهٔ دیگر

آموزههای کلئوبولوسِ لیندوسی، اندیشمند یونانی سده ششم پیش از میلاد: ‘به دوستان و دشمنان خود نیکی کنید، زیرا بدینگونه دوستان خود را حفظ خواهید کرد و شاید بتوانید دیگران را نیز به سوی خود جذب کنید.’، ‘هر انسانی، در هر لحظه از زندگی، بسته به اینکه با او چگونه رفتار میکنی، میتواند دوست یا دشمن تو باشد.’

آموزههای عیسی؟

متی ۴۴:۵: ‘…به کسانی که از شما نفرت دارند نیکی کنید و برای کسانی که به شما اهانت میکنند و شما را آزار میدهند دعا کنید…’

متی ۱۲:۷: ‘پس هر آنچه میخواهید مردم با شما انجام دهند، شما نیز با آنان همانگونه رفتار کنید، زیرا این است شریعت و انبیا.’

شریعت و انبیا فرمان میدهند که با هر کس بر اساس آنچه سزاوار آن است رفتار شود؛ شخص شریر طبق شریعت سزاوار رفتار نیک نیست:

تثنیه ۱۸:۱۹: ‘و داوران بهدقت تحقیق خواهند کرد؛ و اگر آن شاهد، شاهدی دروغین باشد و بر ضد برادر خود به دروغ شهادت داده باشد، با او همان کنید که قصد داشت با برادرش انجام دهد؛ و بدینگونه شر را از میان خود برخواهید داشت.’

و اگر از پیامبران سخن بگوییم، بنا بر گفتهٔ ناحوم نبی:

ناحوم ۲:۱: ‘خداوند خدایی غیور و انتقامگیرنده است؛ خداوند سرشار از انتقام و خشم است. او از دشمنان خود انتقام میگیرد و خشم خود را برای دشمنانش نگاه میدارد.’

آیا عیسی واقعاً خدا را نمونهای برای کنار گذاشتن اصل ‘چشم در برابر چشم’ معرفی کرد؟

متی ۴۵:۵: ‘…تا فرزندان پدر خود که در آسمان است باشید؛ زیرا او خورشید خود را بر بدکاران و نیکان طلوع میدهد و باران را بر عادلان و ظالمان میباراند.’

بر اساس پیدایش ۲۴-۲۳:۱۹: ‘خورشید بر سدوم طلوع کرده بود’، بر شریران (پیدایش ۱۳:۱۳)؛ اندکی بعد، خدا بر شریران آتش و گوگرد بارانید…

نپرس که آیا عیسی از خدایی متفاوت سخن گفت؛ بپرس چرا روم چنین کرد.

پاپ فرانسیس کسانی را که زندگی خود را صرف متهم کردن کلیسا میکنند، ‘دوستان شیطان’ نامید.

https : // www . france24 . com / es / 20190220-acusando-iglesia-amigos-diablo-papa-francisco

آیا سخن گفتن بر ضد خدا برای محافظت از شریران، دوستی با شیطان نیست؟ آیا معرفی بتپرستیِ تصاویر کلیسا بهعنوان ‘صرفاً احترام به تصاویر’ دوستی با شیطان نیست؟ پاپ فرانسیس: ‘خدا هر انسانی را دوست دارد، حتی بدترین انسان را.’ در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۹، پاپ فرانسیس مراسم سنتی کریسمس را در کلیسای سنت پطرس برگزار کرد و در موعظهٔ خود درباره محبت خدا سخن گفت…

مزمور ۱۱:۶ او بر شریران بلاها خواهد بارانید؛ آتش، گوگرد و باد سوزان نصیب جام آنان خواهد بود. ۷ زیرا یهوه عادل است و عدالت را دوست میدارد؛ راستکاران روی یهوه را خواهند دید.

مزمور ۵:۴ زیرا تو خدایی نیستی که از شرارت خشنود شوی؛ شخص شریر نزد تو ساکن نخواهد شد. ۵ متکبران در برابر چشمان تو نخواهند ایستاد؛ تو از همهٔ عاملان بیعدالتی نفرت داری. ۶ دروغگویان را نابود خواهی کرد؛ یهوه از انسان خونریز و فریبکار بیزار است.

لوقا ۱۱:۲۱ هنگامی که مردی نیرومند و مسلح از کاخ خود نگهبانی میکند، داراییهایش در امنیت هستند.

۲۲ اما هنگامی که شخصی نیرومندتر از او بیاید و بر او غلبه کند، تمام سلاحهایی را که به آنها اعتماد داشت از او میگیرد و غنیمتها را تقسیم میکند.

امثال 11:8 پارسا از مصیبت رهایی مییابد و شریر به جای او گرفتار میشود.

امثال 11:9 منافق با دهان خود همسایهاش را تباه میکند، اما پارسایان بهوسیله حکمت رهایی مییابند.

امثال 11:10 هنگامی که پارسایان کامیاب میشوند، شهر شادمان میشود؛ و هنگامی که شریران هلاک میشوند، فریاد شادی برمیخیزد.

خروج 20:13 قتل مکن.

خروج 21:14 اما اگر کسی با عمد بر همسایه خود برخیزد و او را با نیرنگ بکشد، او را حتی از مذبح من بگیر تا بمیرد.

«
«بیایید این اینفوگرافیک را که پیام تصویری و افتراآمیز علیه مقدسین را تحلیل و نقد میکند، بررسی کنیم.

نه جبرئیل برای دفاع از سدوم فرستاده شد و نه میکائیل برای دفاع از امپراتوری روم؛ بنابراین آن سرباز رومی میکائیل نیست و آن مردِ بلندمو با حالتها و لباسهای زنانه نیز جبرئیل نیست… دوستان لوط چنین نیستند. اگر امپراتوری روم به پیامآوران مقدس احترام نگذاشت و بازماندگان آن نیز امروز احترامی به آنان نشان نمیدهند، آیا واقعاً باور داری که آنان هرگز پیام حقیقیای را که با آن دشمن بودند، با حفظ تمامیتش دفاع کرده باشند؟

بیایید این اینفوگرافیک را که پیام تصویری و افتراآمیز علیه مقدسین را تحلیل و نقد میکند، بررسی کنیم:

دایرههای صورتی (نهاد بتپرست):دعا کردن به یک تصویر و پرداخت پول برای حفاظت تحمیل میشود، اقتدار الهی غصب میشود و هر کس که تسلیم نشود ‘شیطان’ خوانده میشود.

دایرههای آبی (پاسخ):این عمل بهعنوان بتپرستی و نقض شریعت خدا محکوم میشود. این نهاد متهم است که از ایمان سود میبرد، از ظالمان حمایت میکند و مردم را با حفاظتی الهیِ دروغین فریب میدهد. افزون بر این، اقتدار معنویِ ادعایی آن زیر سؤال رفته و مورد تمسخر قرار میگیرد و تناقضهای آن با چیزی که ادعا میکند از آن دفاع میکند، نشان داده میشود.

توضیح کلیدی:این انتقاد دفاعی کورکورانه از هر چیزی که ‘شریعت’ نامیده میشود نیست، زیرا همچنین ادعا میشود که همین شریعت نیز دستکاری شده است؛ این افشاگری هم بتپرستی و هم فساد خودِ پیام را هدف قرار میدهد.

نتیجهگیری:واکنش خشم با الگوی مورد انتقاد مطابقت دارد: حقیقت رد میشود، به عادلان تهمت زده میشود و پیام برای حفظ قدرت تحریف میگردد.

دایرههای صورتی: خدای مارس که توسط امپراتوری روم پرستش میشد:

1: خدا را بپذیر و به این تصویر (B) دعا کن. اگر محافظت میخواهی، خدمات مرا به کار بگیر و دعاهایت را اینگونه به سوی من بفرست: ‘ای شاهزاده لشکر آسمانی، از تو میخواهیم ما را از شر محافظت کنی…’.

2: اگر تو بر ضد من هستی، پس شیطان هستی، زیرا من با خدا هستم.

دایرههای آبی: دشمن خدای مارس:

1: ساکت باش، ای غاصب. در خروج 20:5 نوشته شده است: ‘هیچ تصویری را پرستش نکن.’ دعا کردن به تو یعنی تو را خدا دانستن، و در خروج 20:3 نوشته شده است: ‘غیر از یهوه، خدایان دیگری نداشته باش.’

2: هیچ خدایی قابل مقایسه با آن کسی نیست که همه خدایان دیگر را آفرید. طبق مزمور 82، یهوه در میان خدایان ایستاده و کسانی را که از ستمکاران استقبال میکنند محکوم میکند؛ اما نهادی که تو از آن دفاع میکنی، درهای خود را به روی همه آنان باز میکند، زیرا خدمتگزارانت از طریق بتهای تو در پی پولی هستند که ستمکاران میپردازند تا احساس کنند که توسط خدا محافظت میشوند.

3: تو میگویی که شاهزاده لشکر آسمانی هستی. آیا خودت را در آینه دیدهای (A)؟ آیا آنان پیروان تو هستند (C)؟ آیا آمدهای تا از سدوم دفاع کنی یا از عادلان؟ آیا واقعاً باور داری که خدا در کنار توست، یا در ناامیدی خود به کسانی تهمت میزنی که خدا واقعاً نجاتشان خواهد داد؟ تثنیه 22:5: ‘زن لباس مردانه نپوشد و مرد لباس زنانه نپوشد، زیرا هر که چنین کند نزد یهوه خدای تو مکروه است.’

دانیال 12:1 در آن زمان میکائیل برخواهد خاست…

مزامیر 41:10 اما تو، ای یهوه، بر من رحم کن و مرا برخیزان تا به آنان جزا دهم.

امثال 21:31 اسب برای روز نبرد آماده میشود، اما پیروزی از آنِ یهوه است.

مزامیر 41:11 از این خواهم دانست که تو از من خشنود هستی: اینکه دشمنم بر من پیروز نخواهد شد.

تو خشمگین شدی… همینگونه آزاردهندگان امپراتوریای که تو خدمتش میکنی، بر ضد حقیقت خشمگین شدند؛ از این رو شریعت ‘چشم در برابر چشم’ را انکار کردند و قربانیان خود و پیامبران قومشان را بهدروغ متهم کردند که آن را انکار کردهاند.

اشعیا 42:1 اینک بندهٔ من که او را حمایت خواهم کرد؛ برگزیدهٔ من که جانم از او خشنود است…

مزامیر 112:10 شریر این را خواهد دید و خشمگین خواهد شد؛ دندانهای خود را به هم خواهد سایید و نابود خواهد شد. آرزوی شریران نابود خواهد گشت.

وقتی امپراتوری دشمنان مقدسین را ‘مقدس’ مینامد، امپراتوری و نزدیکانش داستان دیگری روایت میکنند…

«
«در لبهی مرگ، در مسیری تاریک قدم میزد، اما در جستجوی نور بود. – او نورهایی را که بر کوهها منعکس میشدند تفسیر میکرد تا گامی اشتباه برندارد، تا از مرگ بگریزد. █
شب بر جادهی مرکزی سایه افکنده بود، تاریکی همچون پردهای مسیر پر پیچ و خم را که از میان کوهها میگذشت، پوشانده بود. او بیهدف گام برنمیداشت، مسیرش آزادی بود، اما این سفر تازه آغاز شده بود.
بدنش از سرما بیحس شده بود و روزها بود که چیزی نخورده بود. تنها همدمش سایهی کشیدهای بود که در نور چراغهای کامیونهایی که غرشکنان از کنارش عبور میکردند، امتداد مییافت. کامیونهایی که بیوقفه میراندند، بیآنکه حضور او برایشان اهمیتی داشته باشد. هر قدم، چالشی بود، هر پیچ، دامی تازه که باید از آن جان سالم به در میبرد.
هفت شب و بامداد، مجبور بود بر روی خط زرد باریکی که جادهای دوطرفه را از هم جدا میکرد، پیش برود، در حالی که کامیونها، اتوبوسها و تریلرهای غولپیکر تنها چند سانتیمتر با بدنش فاصله داشتند. در دل تاریکی، غرش کرکنندهی موتورهای عظیم او را در بر میگرفت، و چراغهای کامیونهایی که از پشت سر میآمدند، نور خود را بر کوهی که در برابر چشمانش بود، میتاباندند. در همان لحظه، کامیونهای دیگری از روبهرو نزدیک میشدند، و او مجبور بود در کسری از ثانیه تصمیم بگیرد که قدمهایش را تندتر کند یا در این مسیر خطرناک ثابتقدم بماند؛ مسیری که در آن هر حرکت میتوانست تفاوتی میان زندگی و مرگ باشد.
گرسنگی چونان هیولایی از درون او را میبلعید، اما سرما نیز بیرحم بود. در کوهستان، شبها همچون پنجههایی نامرئی تا مغز استخوان را میسوزاندند و باد سرد همچون نفسی یخزده وجودش را در بر میگرفت، گویی در تلاش بود آخرین جرقهی زندگیاش را خاموش کند. هرجا که میتوانست پناه میگرفت، گاهی زیر پلی، گاهی در گوشهای که بتن بتواند کمی سرپناه دهد، اما باران رحم نمیکرد. آب از لابهلای لباسهای پارهاش نفوذ میکرد و به پوستش میچسبید، حرارت اندکش را میربود.
کامیونها بیوقفه در مسیر خود پیش میرفتند، و او، با امیدی لجوجانه که شاید کسی دلش به رحم بیاید، دستش را بالا میآورد، درخواست کمک میکرد. اما رانندگان یا بیتفاوت میگذشتند، یا نگاهی پر از تحقیر به او میانداختند، گویی او تنها سایهای بیش نبود. گاهی، انسانی مهربان توقف میکرد و او را برای مسافتی کوتاه سوار میکرد، اما چنین لحظاتی اندک بودند. اکثر مردم او را نادیده میگرفتند، انگار که او صرفاً مانعی در جاده بود، موجودی که ارزش کمک کردن نداشت.
در یکی از همان شبهای بیپایان، ناامیدی او را وادار کرد که در میان زبالههای مسافران به دنبال تکهای غذا بگردد. او از اعتراف به این حقیقت شرم نداشت: با کبوترها بر سر لقمهای نان خشک رقابت میکرد، پیش از آنکه آنها بتوانند آخرین خردههای نان را ببلعند، او دست دراز میکرد. نبردی نابرابر بود، اما او فردی متفاوت بود، چرا که حاضر نبود زانو بزند و برای هیچ بتی دعا کند، و یا هیچ انسانی را به عنوان ‘تنها سرور و نجاتدهنده’ بپذیرد. او مایل نبود که به خواستههای شخصیتهای شومی که قبلاً به دلیل اختلافات مذهبی او را سه بار ربوده بودند، تن دهد. همانهایی که با افتراهای خود، او را به این جادهی زرد کشانده بودند.
گاهگاهی، مردی نیکوکار تکه نانی یا جرعهای نوشیدنی به او میداد، هدیهای کوچک، اما آرامشی در دل رنجهای بیپایانش.
اما بیتفاوتی قانون این دنیا بود. وقتی درخواست کمک میکرد، بسیاری روی برمیگرداندند، گویی ترس داشتند که مبادا فلاکت او به آنها سرایت کند. گاهی یک ‘نه’ی ساده، امید را در دم خاموش میکرد، اما برخی دیگر، با نگاهی سرد یا کلماتی سنگین، او را بیش از پیش به تاریکی میراندند. او نمیتوانست درک کند که چگونه مردم میتوانند کسی را که حتی قادر به ایستادن نیست، نادیده بگیرند. چگونه میتوانستند شاهد سقوط انسانی باشند، بیآنکه ذرهای دلسوزی نشان دهند؟
با این حال، او ادامه داد. نه از سر قدرت، بلکه از سر اجبار. او همچنان در جاده قدم میزد، کیلومترها آسفالت را پشت سر میگذاشت، شبهایی بیخوابی، روزهایی بیغذا. مصیبتها یکی پس از دیگری بر او فرود میآمدند، اما او تسلیم نشد. چرا که در اعماق وجودش، حتی در دل سیاهترین ناامیدیها، هنوز جرقهای از بقا زنده بود، جرقهای که با آرزوی آزادی و عدالت زبانه میکشید.

مزمور ۱۱۸:۱۷
‘من نخواهم مرد، بلکه زنده خواهم ماند و کارهای خداوند را بازگو خواهم کرد.’
۱۸ ‘خداوند مرا سخت تأدیب کرد، اما مرا به مرگ نسپرد.’

مزمور ۴۱:۴
‘گفتم: ای خداوند، بر من رحمت فرما و مرا شفا بده، زیرا با پشیمانی اعتراف میکنم که به تو گناه ورزیدهام.’

ایوب ۳۳:۲۴-۲۵
‘و به او بگوید که خدا به او رحمت کرد، او را از فرود آمدن به گور رهانید، و برای او فدیهای یافت.’
۲۵ ‘آنگاه جسم او نیروی جوانی خود را بازخواهد یافت؛ او دوباره جوان خواهد شد.’

مزمور ۱۶:۸
‘خداوند را همواره پیش روی خود داشتهام؛ زیرا که او در دست راست من است، پس متزلزل نخواهم شد.’

مزمور ۱۶:۱۱
‘تو راه زندگی را به من نشان خواهی داد؛ در حضور تو کمال شادی است و در دست راست تو لذتها تا ابد.’

متی 7:13-14 از درِ تنگ داخل شوید، زیرا دری که به هلاکت میانجامد، گشاد و راهش پهن است و بسیاری از آن داخل میشوند؛ اما دری که به حیات میانجامد، تنگ و راهش باریک است و یابندگان آن اندکاند.

لاویان 21:13 او باید دختری باکره را به زنی بگیرد. 14 بیوه، زن طلاقگرفته، زن بیعصمت یا فاحشه را به زنی نگیرد، بلکه از قوم خود دختری باکره را به زنی بگیرد. 15 تا نسل خود را در میان قومش نجس نسازد، زیرا من، یهوه، او را تقدیس میکنم.

اشعیا 51:7 ای کسانی که عدالت را میشناسید، ای قومی که شریعت من در دل شماست، به من گوش فرا دهید. از سرزنش مردم مترسید و از اهانتهای ایشان هراسان نشوید. 8 زیرا بید ایشان را چون جامه خواهد خورد و کرم ایشان را همچون پشم خواهد خورد؛ اما عدالت من تا ابد برقرار خواهد ماند و نجات من از نسلی به نسل دیگر.

مزامیر 119:1 خوشا به حال آنان که در راه خود کاملاند و در شریعت خداوند گام برمیدارند.

تثنیه 19:18 داوران بهدقت تحقیق کنند؛ و اگر آن شاهد، شاهد دروغین باشد و به دروغ بر برادر خود شهادت داده باشد، 19 آنگاه همان کاری را با او بکنید که قصد داشت با برادرش بکند. بدینگونه شر را از میان خود دور خواهید کرد. 20 دیگران خواهند شنید و خواهند ترسید و دیگر چنین شرارتی در میان شما نخواهند کرد. 21 بر او ترحم مکن: جان در برابر جان، چشم در برابر چشم، دندان در برابر دندان، دست در برابر دست و پا در برابر پا.

مزامیر 119:34 به من فهم عطا کن تا شریعت تو را نگاه دارم و آن را با تمامی دل خود به جا آورم.

دانیال 12:3 دانایان همچون روشنایی افلاک خواهند درخشید و آنان که بسیاری را به سوی عدالت هدایت میکنند، همچون ستارگان تا ابدالآباد خواهند درخشید.

مزامیر 41:11 از این میدانم که تو از من خشنودی، زیرا دشمنم بر من پیروز نمیشود.

میکاه 7:10 دشمن من این را خواهد دید و شرم او را خواهد پوشانید؛ همان که به من میگفت: ‘یهوه، خدای تو، کجاست؟’ چشمان من او را خواهند دید؛ اکنون او همچون گل کوچهها پایمال خواهد شد.

مزامیر 41:12 اما مرا به سبب راستیام پایدار ساختی و مرا تا ابد در حضور خود برقرار کردی.

مکاشفه ۱۱: ۴
‘این دو شاهد، دو درخت زیتون و دو چراغدان هستند که در حضور خدای زمین ایستادهاند.’

اشعیا ۱۱ :۲
‘روح خداوند بر او قرار خواهد گرفت؛ روح حکمت و فهم، روح مشورت و قدرت، روح دانش و ترس از خداوند.’

من در دفاع از ایمان به کتاب مقدس اشتباهاتی مرتکب شدهام، اما از روی ناآگاهی. اما اکنون میبینم که این کتاب متعلق به دینی نیست که روم آن را سرکوب کرد، بلکه متعلق به دینی است که خود روم برای لذت بردن از تجرد خود ایجاد کرد. به همین دلیل، آنها موعظه کردند که عیسی با یک زن ازدواج نمیکند، بلکه با کلیسای خود ازدواج میکند، و فرشتگانی را معرفی کردند که، اگرچه نامهای مردانه دارند، شبیه مردان نیستند (نتیجهگیری خود را بگیرید). این شخصیتها مانند قدیسان دروغینی هستند که مجسمههای گچی را میبوسند و شبیه خدایان یونانی-رومی هستند، زیرا در واقع همان خدایان مشرک هستند که فقط نامشان تغییر کرده است.

پیامی که آنها موعظه میکنند با منافع قدیسان واقعی ناسازگار است. بنابراین، این کفاره من برای آن گناه ناخواسته است. با انکار یک دین دروغین، سایرین را نیز رد میکنم. و هنگامی که کفارهام را به پایان برسانم، آنگاه خداوند مرا خواهد بخشید و مرا به او خواهد رساند، به آن زن خاصی که نیاز دارم. زیرا هرچند به تمام کتاب مقدس ایمان ندارم، اما به آنچه که به نظرم درست و منطقی میآید باور دارم؛ و باقی، افتراهای رومیان است.

امثال ۲۸:۱۳
‘آن که گناهان خود را میپوشاند، کامیاب نخواهد شد؛ اما هر که اعتراف کند و ترک نماید، رحمت خواهد یافت.’

امثال ۱۸:۲۲
‘هر که زنی بیابد، نیکی یافته است و از جانب خداوند فیض یافته است.’

من بهدنبال لطف یهوه هستم که در آن زن خاص تجسم یافته است.
او باید همانگونه باشد که یهوه فرمان میدهد که او باشد.
اگر این تو را ناراحت میکند، به این دلیل است که تو باختهای:
لاویان ۲۱:۱۴
‘بیوه، مطلقه، زن ناپاک یا فاحشهای را به زنی نگیرد، بلکه دختری باکره از میان قوم خود را به همسری برگزیند.’

برای من، او جلال است:

اول قرنتیان ۱۱:۷
‘زن، جلال مرد است.’

جلال یعنی پیروزی، و من آن را با قدرت نور خواهم یافت. بنابراین، حتی اگر هنوز او را نشناسم، برایش نامی انتخاب کردهام: ‘پیروزی نور’.

و وبسایتهایم را ‘بشقابپرنده’ نامیدهام، زیرا با سرعت نور حرکت میکنند، به گوشههای دنیا میرسند و اشعههای حقیقت را شلیک میکنند که تهمتزنندگان را سرنگون میکند. با کمک وبسایتهایم، او را پیدا خواهم کرد و او نیز مرا خواهد یافت، او زنی است که به دنبالش هستم.

وعندما تجدني وأجدها، سأقول لها:
‘أنتِ لا تعلمين كم عدد الخوارزميات البرمجية التي صممتها لأجدكِ. ليس لديكِ أي فكرة عن كل الصعوبات والأعداء الذين واجهتهم لأجدكِ، يا لوز فيكتوريا (نور النصر).’
و زمانی که او مرا پیدا کند و من نیز او را، به او خواهم گفت:
‘تو نمیدانی که برای پیدا کردنت چند الگوریتم برنامهنویسی طراحی کردم. تو هیچ تصوری از تمام دشواریها و دشمنانی که برای یافتنت با آنها روبرو شدم، نداری، ای پیروزی نور من.’

من بارها با خود مرگ روبرو شدم:

حتی یک ساحره وانمود کرد که تو هستی! تصور کن، او به من گفت که نور است، در حالی که رفتارش پر از تهمت بود. او بیش از هر کس دیگری به من تهمت زد، اما من نیز بیش از هر کس دیگری از خود دفاع کردم تا تو را پیدا کنم. تو موجودی از نور هستی، به همین دلیل است که ما برای یکدیگر آفریده شدهایم!

حالا، بیا از این جای لعنتی خارج شویم…

این داستان من است، میدانم که او مرا خواهد فهمید و درستکاران نیز مرا درک خواهند کرد.

اشعیا ۵۱:۶ چشمان خود را به آسمانها برافرازید و به زمین در زیر بنگرید؛ زیرا آسمانها مانند دود ناپدید خواهند شد و زمین مانند جامه کهنه خواهد شد و ساکنان آن نیز به همینگونه خواهند مرد؛ اما نجات من تا ابد خواهد بود و عدالت من از میان نخواهد رفت.

مزامیر 16:11

‘راه حیات را به من خواهی نمود؛
در حضور تو پریِ شادی است؛
و به دست راست تو لذتها تا ابد برقرار است.’

متی 7:13-14

از درِ تنگ داخل شوید؛ زیرا دری که به هلاکت منتهی میشود، وسیع است و راهش پهن، و آنان که از آن داخل میشوند بسیارند؛ زیرا دری که به حیات منتهی میشود، تنگ است و راهش دشوار، و یابندگان آن اندکند.

لاویان ۲۱:۱۳ او باید زنی باکره را به همسری بگیرد. ۱۴ او نباید بیوه، مطلقه، زن بیعفت یا فاحشه را به زنی بگیرد، بلکه باید از قوم خود دختری باکره را به همسری بگیرد، ۱۵ تا نسل خود را در میان قومش نجس نسازد؛ زیرا من یهوه هستم که آنان را تقدیس میکنم.

مزامیر 118:20 این است دروازهٔ خداوند؛ عادلان از آن داخل خواهند شد.

امثال 19:14 خانه و ثروت میراثی از پدران است، اما زن عاقل از جانب خداوند است.

دانیال 12:13 اما تو، ای دانیال، تا پایان برو؛ تو آرام خواهی گرفت و در پایان روزها برای دریافت میراث خود برخواهی خاست.

دانیال 12:9 او پاسخ داد: برو، ای دانیال، زیرا این سخنان تا زمان پایان پنهان و مهر شدهاند.

مکاشفه 10:5-7 و آن فرشتهای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده بود، دست خود را به سوی آسمان بلند کرد و به او که تا ابدالآباد زنده است و آسمان و آنچه در آن است و زمین و آنچه در آن است و دریا و آنچه در آن است را آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود؛ بلکه در روزهای صدای فرشتهٔ هفتم، هنگامی که نواختن شیپور را آغاز کند، راز خدا به انجام خواهد رسید، چنانکه آن را به بندگان خود، یعنی پیامبران، بشارت داده است.

دانیال 12:7 و شنیدم آن مرد ملبس به کتان را که بر فراز آبهای نهر ایستاده بود؛ او دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان بلند کرد و به آن که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که این امور برای یک زمان، دو زمان و نصف زمان خواهد بود. و هنگامی که پراکندگی قدرت قوم مقدس به پایان برسد، همهٔ این امور تحقق خواهد یافت.

و هنگامی که او را بیابم، به او خواهم گفت: ‘سپاس که مرا پیدا کردی، ای دوشیزهٔ دروازه، بیا، مرا در آغوش بگیر و بگذار بر لبانت بوسهای بزنم…’

«
تعداد روزهای تصفیه: روز # 189 https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/08/idi02-the-intelligence-of-justice.pdf

اینجا ثابت می‌کنم که توانایی منطقی بالایی دارم، نتایج من را جدی بگیرید. https://ntiend.me/wp-content/uploads/2026/06/math21.pdf

If U+12=02 then U=-10
«کوپید همراه با دیگر خدایان بت پرست (فرشتگان سقوط کرده، به عذاب ابدی برای شورش خود علیه عدالت فرستاده شده اند) به جهنم محکوم می شود.

استناد به این عبارات به معنای دفاع از کل کتاب مقدس نیست. اگر اول یوحنا 5:19 می گوید که «»تمام جهان در قدرت شریر است»»، اما حاکمان به کتاب مقدس سوگند یاد می کنند، شیطان با آنها حکومت می کند. اگر شیطان با آنها حکومت می کند، تقلب نیز با آنها حکم می کند. بنابراین، کتاب مقدس حاوی برخی از آن تقلب است که در میان حقایق استتار شده است. با پیوند این حقایق می توان فریبکاری های آن را افشا کرد. افراد صالح باید این حقایق را بدانند تا اگر فریب دروغ های اضافه شده به کتاب مقدس یا سایر کتب مشابه را خوردند، بتوانند خود را از شر آنها رها کنند.

دانیال 12:7 و شنیدم که مردی که کتانی پوشیده بود، که بر آبهای رودخانه بود، دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان بلند کرد و به او که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که برای مدتی، زمانها و نیمی از زمان خواهد بود. و هنگامی که پراکندگی قدرت قوم مقدس انجام شود، همه این چیزها تحقق خواهد یافت.
با توجه به اینکه «شیطان» به معنای «تهمت زن» است، طبیعی است که انتظار داشته باشیم که شکنجه گران رومی، که دشمن مقدسین هستند، بعداً در مورد مقدسین و پیام های آنها شهادت دروغ داده باشند. بنابراین، آنها خودشان شیطان هستند، و نه موجودی نامحسوس که وارد و خارج می شود، همانطور که دقیقاً با آیاتی مانند لوقا 22: 3 («سپس شیطان به یهودا وارد شد…»)، مرقس 5: 12-13 (شیاطین وارد خوک ها می شوند) و یوحنا 13:27 («بعد از او، شیطان وارد شد» به این باور رسیدیم.

هدف من این است: کمک به افراد صالح که قدرت خود را با باور به دروغ های فریبکارانی که پیام اصلی را جعل کرده اند، هدر ندهند، پیامی که هرگز از کسی نمی خواست در برابر چیزی زانو بزند یا برای چیزی که همیشه قابل مشاهده بود دعا کند.

تصادفی نیست که در این تصویر که توسط کلیسای روم تبلیغ می شود، کوپید در کنار دیگر خدایان بت پرست ظاهر می شود. آنها نام مقدسین واقعی را به این خدایان دروغین داده اند، اما ببینید این مردان چگونه لباس می پوشند و موهای خود را چگونه بلند می کنند. همه اینها در تضاد با وفاداری به قوانین خدا است، زیرا این نشانه طغیان است، نشانه فرشتگان یاغی (تثنیه 22:5).

مار، شیطان یا شیطان (تهمت زن) در جهنم (اشعیا 66:24، مرقس 9:44). متی 25:41: «»سپس به کسانی که در سمت چپ هستند خواهند گفت: «»از من دور شوید، ای نفرین شده، به آتش ابدی که برای شیطان و فرشتگان او آماده شده است.»» جهنم: آتش ابدی که برای مار و فرشتگان او آماده شده است (مکاشفه 12: 7-12)، به دلیل اینکه حقایق را با قرآن و بدعت ها برای داشتن کتاب مقدس خلق کرده اند، برای داشتن کتاب مقدس، بدعت ها و بدعت ها را ایجاد کرده اند. انجیل هایی که آنها را آخرالزمان می نامیدند، تا به دروغ های موجود در کتب مقدس دروغین اعتبار بخشند، همه در طغیان علیه عدالت.

کتاب خنوخ 95:6: «»وای بر شما ای شاهدان دروغین، و بر آنانی که بهای بی عدالتی را متحمل می شوند، زیرا شما ناگهان هلاک خواهید شد.»» کتاب خنوخ 95:7: «وای بر شما ای ستمکاران که عادلان را آزار می‌دهید، زیرا خود شما به‌سبب آن بی‌عدالتی تسلیم و جفا خواهید شد، و سنگینی بار شما بر دوش شما خواهد افتاد.» امثال 11: 8: «»عادل از مصیبت رهایی می یابد و عادل به جای او وارد می شود.»» امثال 16: 4: «»خداوند همه چیز را برای خود آفریده است، حتی شریران را برای روز بد.»»

کتاب خنوخ 94:10: «ای ستمکاران، به شما می‌گویم که آن‌که شما را آفرید، شما را برانداز خواهد کرد. خداوند به هلاکت شما رحم نخواهد کرد، اما خداوند از هلاکت شما خوشحال خواهد شد.» شیطان و فرشتگانش در جهنم: مرگ دوم. آنها سزاوار این هستند که علیه مسیح و شاگردان وفادارش دروغ بگویند و آنها را متهم کنند که نویسندگان کفرگویی های روم در کتاب مقدس هستند، مانند عشق آنها به شیطان (دشمن).

اشعیا 66:24: «آنها بیرون خواهند رفت و لاشه مردانی را که بر من تجاوز کرده اند، خواهند دید. زیرا کرم آنها نخواهد مرد و آتش آنها خاموش نخواهد شد. و برای همه مردم مکروه خواهند بود.» مرقس 9:44: «»جایی که کرم آنها نمی میرد و آتش خاموش نمی شود.»» مکاشفه 20:14: «و مرگ و هادس به دریاچه آتش افکنده شد. این دومین مرگ است، دریاچه آتش.»

پیامبر دروغین می‌گوید: ‘خدا پرستش تصویـرها را منع کرده است؛ ما تصویر خود را نمی‌پرستیم، فقط آن را تکریم می‌کنیم چون از پیامبر خدا اطاعت می‌کنیم. امّا اگر همین کار را با تصویری انجام دهی که از ما یا از هم‌پیمانان ما نیست، پس تو بت‌پرست هستی.’

کلام شیطان: ‘روم فخر می‌کند که تصویر و راه مرا رها کرده است؛ اکنون از کسی پیروی می‌کند که مرا انکار کرد. اما چه عجیب… چهره‌اش تقریباً مانند من است و در راهش فرمان می‌دهد که مرا دوست بدارند، با اینکه من دشمنم.’

در ازای بازوها یا پاهایت به تو مدالی می‌دهند. آنها اما هرگز به جبهه نرفته‌اند و در کاخ‌هایشان سالم مانده‌اند.

همان کسی که یک تندیس را برکت می‌دهد، یک بمب را هم برکت می‌دهد. هدف یکی است: آماده کردن بردگان برای مرگ مفید.

پیامبر دروغین: ‘خدا همه جا هست، اما اگر به مکانی که به تو می‌گویم نیایی و دعا نکنی، خدا نمی‌تواند دعایت را بشنود.’

پیام گرگ سانسورگر: «ما هرگز پیام چوپان واقعی را دوست نداشتیم، زیرا در پادشاهی زئوس، زمانی شادی بیشتری وجود دارد که پرستش تصویر او با این باور همراه باشد که گرگ یک گوسفند گمراه است. به این ترتیب می‌توانیم بدون برانگیختن هشدارها به طعمه‌های خود نزدیک شویم…»

کلمه شیطان: ‘مبارک ہیں وہ جو ان لوگوں کی دوسری گونه پر مار چاہتے ہیں جو ان سے نفرت کرتے ہیں؛ یہ اس بات کا اعلیٰ ثبوت ہے کہ وہ اپنے دشمنوں سے محبت کرتے ہیں اور میری تعلیمات کے مطابق زندگی گزارتے ہیں۔’

مجبور کردن کسی به جنگ وطن‌پرستی نیست. بردگی‌ای است که به شکل وظیفه در آمده. این آدم‌ربایی دولتی با لباس نظامی است. هیچ انسانی نباید مجبور شود به نام کسی که حتی جان خود را به خطر نمی‌اندازد، انسان دیگری را بکشد.

گرگ خود را بی‌گناه نشان می‌دهد، اما غریزه‌اش او را لو می‌دهد. گوشت آزمونی است که درستکار را از فریبکار جدا می‌کند، گوسفند را از گرگی در لباس گوسفند که در پی بلعیدن گوشت است.

پیامبر دروغین خواهان شهرت است؛ پیامبر حقیقی خواهان عدالت است.

What you’re doing is restoring the logic of justice to the text, contrasting it with the logic of submission. It’s understandable why this makes the system uncomfortable https://bestiadn.com/2026/05/01/what-youre-doing-is-restoring-the-logic-of-justice-to-the-text-contrasting-it-with-the-logic-of-submission-its-understandable-why-this-makes-the-system-uncomfortable/
রোমান সাম্রাজ্য, বাহিরা, মুহাম্মদ, যীশু এবং নির্যাতিত ইহুদি ধর্ম। https://bestiadn.com/2026/07/07/idi26irr/
پیامبر دروغین از ‘انجیل繁荣’ دفاع می‌کند: ‘معجزه همیشه بعد از بخشیدن می‌آید، هرگز قبل از آن… و اگر نیاید، به این دلیل است که کم داده‌ای.’ برخی در برابر تصاویر زانو می‌زنند، در حالی که برخی دیگر با پرورش آن باور کور، جیب‌های خود را پر می‌کنند. به سادگی که به نظر می‌رسد، نیست.»