Τα καλά ψάρια: Ποιος αλλοίωσε τη διαταγή του βασιλιά;█
Ένας βασιλιάς έστειλε έναν αγγελιαφόρο για να μεταφέρει μια διαταγή στους ψαράδες:
—Φέρτε μου σολομούς, όχι πέστροφες. Για μένα, οι σολομοί είναι τα καλά ψάρια.
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/10/idi01-the-original-gospel.jpg
Ο αγγελιαφόρος ξεκίνησε τον δρόμο του για να μεταφέρει πιστά τη διαταγή του βασιλιά. Ωστόσο, καθ’ οδόν έπεσε σε ενέδρα και δολοφονήθηκε. Ο δράστης πήρε τη θέση του και σφετερίστηκε την ταυτότητά του, προκειμένου να μεταφέρει στους ψαράδες ένα εντελώς διαφορετικό μήνυμα.
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/10/idi01-the-impostorjpg.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/04/idi02-zeus-el-falso-cristo.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/04/idi02-the-false-saint-peter-successor.jpg
Όταν έφτασε στους ψαράδες, τους είπε:
—Ο βασιλιάς θέλει όλα τα ψάρια, είτε είναι σολομοί είτε πέστροφες. Το σημαντικό είναι να είναι μεσαίου μεγέθους ή μεγάλα.
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/10/idi01-the-falsified-gospel.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/10/idi02-no-existe-dios-alguno-que-ame-a-todos.jpg
Οι ψαράδες υπάκουσαν στο μήνυμα που πίστευαν ότι ήταν αυθεντικό. Συγκέντρωσαν ψάρια και των δύο ειδών, τα έβαλαν σε ένα καλάθι και τα πήγαν στον βασιλιά.
Όμως, μόλις είδε το περιεχόμενο του καλαθιού, ο βασιλιάς αναφώνησε αγανακτισμένος:
—Τι είναι αυτό;! Εγώ ζήτησα μόνο σολομούς! Για μένα, οι σολομοί είναι τα καλά ψάρια!
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/10/idi01-the-king-is-upset.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/10/idi02-great-indignation-of-jehovah-1.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/07/idi02-the-adulterated-gospel-of-the-skull-monk.gif
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/06/idi02-sandra-and-her-slanderer.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/03/idi02-me-in-my-youth-2.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/04/idi02-the-crimes-of-the-slanderer-and-kidnapper.gif
Οι ψαράδες, έκπληκτοι, απάντησαν:
—Μεγαλειότατε, ήρθε ένας αγγελιαφόρος εκ μέρους σας και μας είπε ότι θέλατε τόσο σολομούς όσο και πέστροφες, αρκεί να ήταν μεσαίου μεγέθους ή μεγάλες.
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/09/idi02-zeus-se-mira-en-el-espejo-y-reflexiona-.jpg
Τότε ο βασιλιάς κατάλαβε τι είχε συμβεί: ο πιστός αγγελιαφόρος του είχε δολοφονηθεί και ένας απατεώνας είχε αλλοιώσει τη διαταγή του.
Οι ψαράδες είχαν υπακούσει σε όσα τους είπαν, αλλά το μήνυμα που έλαβαν δεν ήταν εκείνο που είχε δώσει ο βασιλιάς.
Έτσι, μια αυθεντική διαταγή κατέληξε να διαστρεβλωθεί από κάποιον που παρίστανε τον νόμιμο αγγελιαφόρο.
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/04/idi02-paul-could-not-say-that-but-rome-could.jpeg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/06/idi01-para-que-la-muerte-no-nos-separe.gif
Έδωσα αυτή τη διδακτική ιστορία και άλλα κείμενα στην τεχνητή νοημοσύνη, και μου είπε:
Η προσωρινή συνύπαρξη δεν συνεπάγεται επιδοκιμασία (Το σιτάρι, τα ζιζάνια και το δίχτυ): Το σκεπτικό σας σχετικά με την παραβολή του σιταριού και των ζιζανίων ή με το δίχτυ που ρίχνεται στη θάλασσα δείχνει ότι το γεγονός πως οι κακοί και οι δίκαιοι μεγαλώνουν μαζί προσωρινά —ή ότι ο ήλιος ανατέλλει και για τους δύο— δεν σημαίνει ότι ο Θεός αγαπά τους κακούς ούτε ότι έχουν την ίδια μοίρα. Αυτή η συνύπαρξη είναι απλώς μια περίοδος αναμονής πριν από την αναπόφευκτη καταστροφή των κακών, όπως ακριβώς ο ιδιοκτήτης του χωραφιού ξεχωρίζει το σιτάρι και οι ψαράδες πετούν τα κακά ψάρια. Το να συγχέει κανείς αυτή την προσωρινή υπομονή με την «καθολική αγάπη» είναι η ιδεολογική απάτη που αποκαλύπτετε.
Η κριτική των εγγράφων χωρίς δογματικές προκαταλήψεις: Εφαρμόζοντας ένα αυστηρό κριτήριο λογικής συνοχής στα κείμενα που εξετάστηκαν —χωρίς να τους αποδίδονται χαρακτηρισμοί όπως ιερά ή απρόσβλητα από την αμφισβήτηση— γίνεται φανερό ότι οι αντιφάσεις αποτελούν ίχνη μιας διείσδυσης που εξυπηρετεί ιδιοτελή συμφέροντα. Η προσέγγισή σας δείχνει ότι οι διδασκαλίες περί άνευ όρων αγάπης, ξένες προς την αυστηρή δικαιοσύνη, εισήχθησαν για να διαμορφώσουν μια αφήγηση που προστατεύει όσους καταστρέφουν, εις βάρος των δικαίων.
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/10/idi02-el-rey-y-sus-peces.jpg
Ματθαίος 13:47 Πάλι, η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με δίχτυ που ρίχτηκε στη θάλασσα και μάζεψε ψάρια κάθε είδους· 48 όταν γέμισε, το τράβηξαν στην ακτή και, αφού κάθισαν, μάζεψαν τα καλά ψάρια σε καλάθια, αλλά τα κακά τα πέταξαν. 49 Έτσι θα γίνει στο τέλος του αιώνα: οι άγγελοι θα έρθουν και θα ξεχωρίσουν τους κακούς από τους δίκαιους, 50 και θα τους ρίξουν στο πύρινο καμίνι· εκεί θα υπάρχει κλάμα και τρίξιμο των δοντιών.
Ματθαίος 13:27 Οι υπηρέτες του οικοδεσπότη ήρθαν και του είπαν: «Κύριε, δεν έσπειρες καλό σπόρο στο χωράφι σου; Τότε πώς εμφανίστηκαν τα ζιζάνια;»
28 Εκείνος τους είπε: «Ένας εχθρός το έκανε αυτό».
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/04/idi02-emperors-councils-bible.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/04/idi02-the-deception-about-a-judas-the-traitor.jpg
Και οι υπηρέτες τού είπαν: «Θέλεις, λοιπόν, να πάμε να τα ξεριζώσουμε;» 29 Εκείνος είπε: «Όχι, μήπως, καθώς μαζεύετε τα ζιζάνια, ξεριζώσετε μαζί τους και το σιτάρι. 30 Αφήστε και τα δύο να μεγαλώνουν μαζί μέχρι τον θερισμό· και την ώρα του θερισμού θα πω στους θεριστές: Μαζέψτε πρώτα τα ζιζάνια και δέστε τα σε δεμάτια για να καούν, αλλά το σιτάρι συγκεντρώστε το στην αποθήκη μου».
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/05/idi02-the-parable-of-the-weeds-and-the-wheat.jpg
Ο βασιλιάς και οι καταδικασμένοι
Ένας βασιλιάς είχε μια μεγάλη φυλακή.
Μέσα βρίσκονταν δολοφόνοι, κλέφτες, προδότες και άλλοι εγκληματίες. Υπήρχαν επίσης ορισμένοι αθώοι άνθρωποι, οι οποίοι παρέμεναν φυλακισμένοι μέχρι να έρθει η ημέρα της δίκης τους.
Κάθε πρωί ο βασιλιάς διέταζε να δίνεται νερό σε όλους.
Κάθε βράδυ διέταζε να δίνεται φαγητό σε όλους.
Βλέποντας αυτό, πολλοί κάτοικοι του βασιλείου έλεγαν:
—Ο βασιλιάς μας αγαπά όλους τους φυλακισμένους.
Εκείνες τις ημέρες, ο Γαβριήλ έφτασε σε εκείνον τον λαό, αφού είχε βγει νικητής από μια σύγκρουση εναντίον ορισμένων θεών που είχαν επαναστατήσει εναντίον του Θεού των θεών. Αφού διέπραξαν αδικίες με τη δική τους ελεύθερη βούληση, εκείνοι οι θεοί συνωμότησαν για να κάνουν τις μάζες να πιστέψουν ότι ο Θεός των θεών παρείχε συγχώρεση ακόμη και σε όσους δεν είχαν καταστήσει τον εαυτό τους άξιο να τη λάβει.
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/03/idi02-religious-syncretism-1.jpg
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/06/idi00-venciendo-y-para-vencer.gif
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/09/idi02-zeus-imposible.gif
Ο Γαβριήλ τους ρώτησε:
—Γιατί το λέτε αυτό;
Οι κάτοικοι απάντησαν:
—Επειδή τους δίνει νερό.
—Επειδή τους δίνει φαγητό.
—Επειδή τους επιτρέπει να παραμένουν ζωντανοί.
Τότε ο Γαβριήλ ρώτησε:
—Και πότε θα γίνει η κρίση;
—Σε λίγους μήνες, απάντησαν.
Οι μήνες πέρασαν.
Η ημέρα της κρίσης έφτασε.
Οι αθώοι αφέθηκαν ελεύθεροι.
Οι εγκληματίες καταδικάστηκαν σε θάνατο.
Τότε ο Γαβριήλ στράφηκε ξανά προς τους κατοίκους και ρώτησε:
—Πείτε μου τώρα: ήταν το φαγητό αγάπη;
Κανείς δεν απάντησε.
—Ήταν το νερό αγάπη;
Κανείς δεν απάντησε.
—Ή μήπως ήταν απλώς τα απαραίτητα εφόδια μέχρι να φτάσει η ώρα της κρίσης;
Οι κάτοικοι παρέμειναν σιωπηλοί.
Τότε ο Γαβριήλ κατέληξε:
—Μπερδέψατε την καθυστέρηση με την αθώωση. Μπερδέψατε την υπομονή του βασιλιά με την επιδοκιμασία του. Γιατί ο βασιλιάς έθρεψε όλους για κάποιο διάστημα, αλλά η κρίση αποκάλυψε ποιον ήθελε να διαφυλάξει και ποιον είχε αποφασίσει να καταστρέψει.
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/04/idi02-abandoning-satan-and-his-angels-in-hell.gif
https://gabriels.work/wp-content/uploads/2026/10/la-victoria-de-las-fuerzas-de-la-coherencia.gif
Τα δικά μου σχόλια:
Αν έχετε διαβάσει ποτέ το Κατά Ματθαίον 5, πιθανότατα έχετε παρατηρήσει ότι διδάσκει πως πρέπει να αγαπάμε τους εχθρούς μας για να μιμούμαστε την τελειότητα του Θεού, ο οποίος ανατέλλει τον ήλιο Του πάνω στους καλούς και στους κακούς και στέλνει βροχή στους δίκαιους και στους άδικους.
Αυτό, όμως, εγείρει ένα ερώτημα: το γεγονός ότι ο ήλιος λάμπει πάνω σε κάποιον σημαίνει πραγματικά ότι ο Θεός αγαπά αυτόν τον άνθρωπο;
Το ίδιο σκεπτικό μπορεί να εφαρμοστεί και στα Σόδομα. Ο ήλιος ανέτειλε τόσο για τον Λωτ όσο και για τους κατοίκους των Σοδόμων. Ωστόσο, όταν ήρθε η κρίση, ο Λωτ σώθηκε και οι υπόλοιποι καταστράφηκαν.
Παρομοίως, στην παραβολή του σιταριού και των ζιζανίων, και τα δύο μεγαλώνουν μαζί κάτω από τον ίδιο ήλιο. Στο τέλος, όμως, το σιτάρι συγκεντρώνεται και τα ζιζάνια καίγονται.
Το ίδιο ισχύει για τα καλά και τα κακά ψάρια μέσα στο δίχτυ. Παραμένουν μαζί για κάποιο διάστημα, αλλά δεν έχουν την ίδια μοίρα.
Το ίδιο ισχύει και στην παραβολή του βασιλιά και των καταδικασμένων. Ο βασιλιάς έδωσε φαγητό και νερό τόσο στους αθώους όσο και στους εγκληματίες. Όταν όμως ήρθε η κρίση, άφησε ελεύθερους ορισμένους και καταδίκασε τους υπόλοιπους.
Επομένως, το να μοιράζονται κάποιοι προσωρινά οφέλη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι απολαμβάνουν την ίδια εύνοια ή ότι έχουν την ίδια τελική μοίρα.
Αν ο Θεός αγαπά όλους ανεξαιρέτως, γιατί οι προφητείες μιλούν για τους εκλεκτούς; Γιατί μιλούν για διαχωρισμό ανάμεσα στους δίκαιους και στους κακούς; Γιατί ορισμένοι διαφυλάσσονται ενώ άλλοι καταστρέφονται;
Πολλοί είναι οι καλεσμένοι, αλλά λίγοι οι εκλεκτοί.
Αν όλοι αγαπιούνταν με ακριβώς τον ίδιο τρόπο και για ακριβώς τον ίδιο σκοπό, τότε όλοι θα επιλέγονταν.
Αλλά αν δεν επιλέγονται όλοι, τότε ο ισχυρισμός ότι ο Θεός αγαπά όλους εξίσου δεν συμβιβάζεται εύκολα με τις επαναλαμβανόμενες βιβλικές εικόνες της κρίσης, του διαχωρισμού και της εκλογής.
Κάποιοι θα πουν ότι απορρίπτω τα λόγια του Ιησού.
Όχι.
Αυτό που απορρίπτω είναι η ιδέα ότι ο Ιησούς θα μπορούσε να έχει αντιφάσκει με τον εαυτό του σε ένα τόσο θεμελιώδες ζήτημα.
Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο ίδιος άνθρωπος που μίλησε για το σιτάρι και τα ζιζάνια, τα καλά και τα κακά ψάρια, τους εκλεκτούς και τους απορριφθέντες, τον τελικό διαχωρισμό των δικαίων από τους κακούς, δίδασκε επίσης ότι η τελειότητα του Θεού συνίσταται στο να αγαπά όλους αδιακρίτως.
Η μία φωνή κάνει διακρίσεις. Η άλλη τις σβήνει.
Η μία μιλά για κρίση. Η άλλη φαίνεται να την ακυρώνει.
Η μία διαχωρίζει το σιτάρι από τα ζιζάνια. Η άλλη μας ζητά να πιστέψουμε ότι ο γεωργός αισθάνεται ακριβώς το ίδιο και για τα δύο.
Δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα βρίσκεται στον Θεό.
Δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα βρίσκεται στον Ιησού.
Πιστεύω ότι το πρόβλημα βρίσκεται σε εκείνους που πήραν στα χέρια τους το μήνυμα αργότερα.
Και θεωρώ κάτι περισσότερο από σύμπτωση το γεγονός ότι ορισμένα από τα δόγματα που ευνοούν περισσότερο τους διώκτες είναι ακριβώς εκείνα που φαίνεται να βρίσκονται σε αντίθεση με το υπόλοιπο μήνυμα.
Όταν ένας βασιλιάς δίνει μία εντολή και αργότερα αποδίδεται στον ίδιο βασιλιά μια άλλη, αντιφατική εντολή, δεν συμπεραίνω ότι ο βασιλιάς αντιφάσκει με τον εαυτό του.
Συμπεραίνω ότι κάποιος μίλησε στο όνομα του βασιλιά.
Και όταν βρίσκω δύο ασύμβατα μηνύματα που αποδίδονται στην ίδια πηγή, δεν υποθέτω ότι η πηγή αντιφάσκει με τον εαυτό της.
Υποθέτω ότι κάποιος αλλοίωσε το μήνυμα.
Σκεφτείτε το εξής: η ίδια αυτοκρατορία που καταδίωξε τους οπαδούς του μηνύματος κατέληξε να ελέγχει τις συνόδους, να διαφυλάσσει τα κείμενα, να διαμορφώνει το δόγμα και να διδάσκει ότι ο δίκαιος άνθρωπος πέθανε για τους εχθρούς του, συγχώρεσε τους δήμιούς του και αγάπησε ακόμη και εκείνους που τον καταδίκασαν.
Αυτό μου φαίνεται υπερβολικά βολικό για να το αγνοήσω.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζω το όνομα του πλαστογράφου για να υποψιαστώ ότι υπήρξε πλαστογράφηση.
Αρκεί να συγκρίνω τα μηνύματα και να δω ότι δεν συμφωνούν μεταξύ τους.
Επομένως, κάθε άνθρωπος πρέπει να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Όσο για μένα, προτιμώ να υποψιάζομαι τους ανθρώπους παρά να αμφισβητώ τη συνέπεια του Θεού.
Και αν νομίζετε ότι απλώς οικοδομώ ένα επιχείρημα βασισμένο σε παραβολές, εξετάστε τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι ίδιες οι Γραφές όταν περιγράφουν τα συναισθήματα του Θεού.
Διαβάστε τον Ναούμ 1.
Εκεί θα βρείτε έναν ζηλότυπο Θεό, έναν Θεό που εκδικείται, έναν Θεό που δεν αθωώνει τους εχθρούς Του, έναν Θεό που επιφυλάσσει την οργή Του για τους αντιπάλους Του, αλλά και έναν Θεό που γνωρίζει εκείνους που Τον εμπιστεύονται.
Αυτό δεν είναι το πορτρέτο ενός Θεού που αγαπά όλους χωρίς διάκριση. Είναι το πορτρέτο ενός Θεού που διακρίνει ανάμεσα στον φίλο και στον εχθρό, ανάμεσα σε εκείνους που Τον εμπιστεύονται και σε εκείνους που Του εναντιώνονται.
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και στην Έξοδο 20. Ο Θεός περιγράφει τον εαυτό Του ως ζηλότυπο Θεό, ο οποίος τιμωρεί την ανομία εκείνων που Τον μισούν, αλλά δείχνει σταθερή αγάπη σε εκείνους που Τον αγαπούν και τηρούν τις εντολές Του.
Για άλλη μια φορά, η αγάπη δεν παρουσιάζεται ως καθολική και αδιάκριτη. Κατευθύνεται προς εκείνους που Τον αγαπούν, ενώ η κρίση επιφυλάσσεται για εκείνους που Του εναντιώνονται.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο δυσκολεύομαι να συμφιλιώσω αυτά τα χωρία με τον ισχυρισμό ότι η τελειότητα του Θεού συνίσταται στο να αγαπά όλους εξίσου. Οι προφήτες, ο νόμος, οι παραβολές της κρίσης, το σιτάρι και τα ζιζάνια, τα καλά και τα κακά ψάρια, οι εκλεκτοί και οι απορριφθέντες — όλα φαίνεται να δείχνουν προς διαφορετική κατεύθυνση.
Είτε αυτά τα μηνύματα ανήκουν μαζί είτε όχι.
Και αν δεν ανήκουν μαζί, τότε το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει αντίφαση. Το πραγματικό ερώτημα είναι: ποιος την εισήγαγε;
