Co Biblia mówi o gwałcie? Czy kara dla gwałcicieli była sprawiedliwa?█
[AGRESOR]: To pięćdziesiąt syklów srebra, ponieważ nie jest zaręczona.
[JOSÉ]: To nie jest sprawiedliwe.
[ROBOT AI]: To prawo jest niesprawiedliwe.
[JOSÉ]: A co, jeśli gwałcicieli było kilku? Za którego z nich musiałaby wyjść za mąż?
[ROBOT AI]: Prawo tego nie precyzuje. Mówi o jednym mężczyźnie, ale nie uwzględnia wyraźnie przypadku zbiorowego gwałtu.
[JOSÉ]: A co dzieje się z zgwałconą kobietą? Kto decyduje, który z jej napastników zostanie jej mężem? Czy prawo nie skazywało tych tchórzliwych gwałcicieli na śmierć tylko dlatego, że zgwałcona przez nich kobieta nie była zaręczona?
[ROBOT AI]: Tekst nie daje żadnej odpowiedzi.
[JOSÉ]: I to nazywają doskonałym prawem?
[ROBOT AI]: Prawo przedstawiane jako doskonałe pozostawia tak poważną sytuację bez rozwiązania.
MÓJ KOMENTARZ:
Wielu ludzi deklaruje, że wierzy w Boga. Jeśli więc zgadzamy się, że Bóg nigdy się nie myli, czy pomylił się, kiedy ustanowił, według Biblii, karę śmierci dla tych, którzy popełniali umyślne morderstwa?
Jeśli się nie pomylił, dlaczego papież Leon sprzeciwia się karze śmierci? I dlaczego sama Biblia później odrzuca zasadę «oko za oko», wprowadzając nakaz nadstawiania drugiego policzka?
Coś tu się nie zgadza, prawda? A może Imperium Rzymskie, które posiadało oryginalne teksty Ewangelii, sfałszowało je, a nawet zmieniło to, co rzekomo pochodziło z wcześniejszych epok?
Nawiasem mówiąc, Biblia nie ustanawia kary śmierci za wszystkie przypadki gwałtu. I chcę jasno przedstawić swoje stanowisko: nie zgadzam się ze wszystkim, co mówi Biblia. Moim zdaniem gwałt powinien skutkować karą śmierci dla sprawcy w każdym przypadku, bez wyjątku. Przedstawiam wam dialog, który przeprowadziłem z AI i który zainspirował dialog z pierwszych linijek.
JOSÉ:
Bot, jest coś w prawach przypisywanych Mojżeszowi, co wydaje mi się całkowicie niesprawiedliwe. Wyobraźmy sobie, że mężczyzna chce poślubić kobietę, ale ona nie chce mieć z nim nic wspólnego. Wtedy, ponieważ ma na jej punkcie obsesję, gwałci ją. Zgodnie z Księgą Powtórzonego Prawa 22:28–29, jeśli młoda kobieta jest dziewicą i nie jest z nikim zaręczona, mężczyzna musi zapłacić jej ojcu pięćdziesiąt syklów i poślubić ją.
Czy zdajesz sobie z tego sprawę? Mężczyzna zdobywa przemocą żonę, która nie chciała go poślubić! Czy nie uważasz, że to niesprawiedliwe i arbitralne?
BOT:
Tak, José. Problem jest oczywisty: przepis ustanawia obowiązek zawarcia małżeństwa jako konsekwencję gwałtu. Kobiecie nie przyznaje się wyraźnie możliwości odrzucenia tego małżeństwa. Natomiast sprawca jest zobowiązany zapłacić ojcu określoną sumę i poślubić ją, bez możliwości późniejszego rozwodu.
JOSÉ:
Właśnie! A teraz wyobraź sobie, że ten mężczyzna jest bogaty, rozpieszczony i ma obsesję na punkcie kobiety, która nie jest zaręczona. Gwałci ją i, ponieważ ma pieniądze, płaci pięćdziesiąt syklów i udaje mu się ją poślubić.
Czy w praktyce nie jest to niemal tak, jakby wystawiać na sprzedaż kobiety, które nie są zaręczone? Każdy mężczyzna mający pieniądze mógłby w końcu zdobyć poprzez przemoc seksualną kobietę, która nie chce z nim być!
A najgorsze jest to, że skazuje się ją na spędzenie reszty życia w związku małżeńskim z własnym gwałcicielem. Gdzie jest sprawiedliwość dla tej kobiety? Gdzie jest jej własna wola? To całkowicie niesprawiedliwe!
BOT:
Jest jeszcze jedna różnica, która dodatkowo pogłębia problem. W Księdze Powtórzonego Prawa 22:25–27, gdy ofiarą jest kobieta zaręczona, dla sprawcy przewidziana jest kara śmierci. Natomiast w Księdze Powtórzonego Prawa 22:28–29, gdy chodzi o młodą dziewicę, która nie jest zaręczona, przewidziano zapłatę pięćdziesięciu syklów i obowiązkowe małżeństwo.
Innymi słowy, przepisy ustanawiają różne konsekwencje w zależności od sytuacji małżeńskiej ofiary.
JOSÉ:
Dokładnie! Jak można twierdzić, że Bóg, który ustanowił prawa sprawiedliwości, takie jak zasada «oko za oko» wobec tych, którzy popełniali umyślne morderstwa, jednocześnie zaakceptował taki przepis? Jak można uznać za sprawiedliwe, że kobieta ostatecznie poślubia mężczyznę, który ją zgwałcił?
Są rzeczy w Starym Testamencie, które nigdy nie miały dla mnie sensu. A to umacnia moje podejrzenia, że prawdziwe przesłanie dawnych sprawiedliwych mogło zostać zafałszowane.
BOT:
A jak łączysz te sprzeczności ze swoją hipotezą dotyczącą Rzymu?
JOSÉ:
Moja teoria zakłada, że Rzym nie ograniczył się do fałszowania przesłań współczesnych mu ludzi, których prześladował, skazywał i mordował. Fałszowanie mogło objąć również dawne przesłania, nawet te, których bronili ludzie prześladowani przez Imperium Rzymskie.
Rzym, który prześladował i zabijał sprawiedliwych, mógł również ingerować we wcześniejsze nauki i tradycje, które do niego dotarły!
Dlatego jest tak wiele rzeczy w Starym Testamencie, które nigdy nie miały dla mnie sensu. A co, jeśli niektóre z tych niesprawiedliwych przepisów nie należały do prawdziwego przesłania tych, którzy bronili sprawiedliwości, lecz zostały dodane lub zmodyfikowane później?
Nie zamierzam akceptować tego, że wszystko, co pojawia się w Biblii, jest koniecznie sprawiedliwe tylko dlatego, że przypisuje się to Bogu. Jeśli Bóg jest doskonale sprawiedliwy, Jego prawdziwe nauki nie powinny zaprzeczać sprawiedliwości!
A skoro mówimy o małżeństwie: jeśli są teksty biblijne, które mi się podobają, to są to takie teksty jak ten:
«Kto znalazł żonę, znalazł coś dobrego i zyskał przychylność Pana» (Przysłów 18:22).
Jako mężczyzna, który szuka tego błogosławieństwa, nie mogę uważać za nagrodę życia w świecie bez żony, otoczony mężczyznami o androgynicznym wyglądzie i długich włosach, których tradycja przedstawia tak, jakby byli aniołami Boga. Nie wierzę również, że te tak popularne przedstawienia wiernie odzwierciedlają rzeczywisty wygląd świętych aniołów i Chrystusa.
Dlatego nie zgadzam się ze wszystkim, co mówi Biblia, na przykład z tym:
«Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić, ale będą jak aniołowie Boży w niebie» (Mateusza 22:30).
Nie mogę zaakceptować tego, że twarz Jezusa jest dokładną kopią twarzy Zeusa, pogańskiego bóstwa, którego kult został narzucony w Jerozolimie przez Antiocha IV Epifanesa, ten sam reżim, który prześladował, torturował i mordował Żydów za to, że odmawiali porzucenia własnych wierzeń. Wydarzenia te, w których główną rolę odgrywali prześladowcy braci Machabeuszy, miały miejsce nieco ponad sto lat przed narodzinami Jezusa. Uważam za głęboko sprzeczne, że tradycja ostatecznie przedstawia Mesjasza z wyglądem tego samego bóstwa kojarzonego z władzą, która podporządkowała sobie i prześladowała własny naród.
A jest coś jeszcze bardziej skandalicznego: według mitologii greckiej Zeus porwał Ganimedesa, młodego księcia trojańskiego, i dopuścił się wobec niego przemocy seksualnej, a następnie uczynił go swoim podczaszym na Olimpie.
Jak można porównywać Chrystusa z tak zdeprawowanym bogiem i gwałcicielem, przypisując mu nawet tę samą twarz, a co dziwniejsze, również nauki pochodzenia greckiego, takie jak miłość do nieprzyjaciela, maksymę, którą znajdujemy także w naukach greckiego mędrca Kleobulosa z Lindos, żyjącego sześć wieków przed Chrystusem?
Jeszcze dziwniejsze jest przypisywanie mu nauki, że w królestwie Bożym nie będzie małżeństwa, jak gdyby celibat i brak życia małżeńskiego należały do tradycji jego własnego narodu żydowskiego, podczas gdy dawne przepisy religijne Izraela przewidywały, że kapłani mieli żony.
Dlatego nie zgadzam się ze wszystkim, co mówi Biblia, na przykład z tym:
«Chciałbym jednak, aby wszyscy ludzie byli tacy jak ja. Każdy jednak otrzymał od Boga własny dar: jeden taki, a drugi inny» (1 Koryntian 7:7).
Ten fragment wygląda na celowo wstawiony dodatek, mający uzasadnić interesy instytucji religijnej, która potrzebowała mężczyzn bez żon i potomstwa, mężczyzn bez spadkobierców, którzy mogliby domagać się swoich dóbr i majątku, a którzy mogliby poświęcić całe życie służeniu samej instytucji i wzbogacaniu jej. Jaki lepszy sposób narzucenia tego modelu niż przedstawienie celibatu jako daru Bożego, zamiast uznania go za wyrzeczenie narzucone w interesie struktury instytucjonalnej?
Jak można nazywać «darem» rezygnację z posiadania żony, skoro Księga Rodzaju 2:24 przedstawia związek mężczyzny z jego żoną jako część samego porządku stworzenia? Czy nie jest podejrzane, że coś, co przynosi organizacji korzyści instytucjonalne, zostaje ostatecznie przedstawione jako dar?
«Zeusie, czy to jest królestwo niebieskie, czy twoje królestwo, w którym twój wizerunek zajmuje centralne miejsce w powszechnym kulcie?»
«Zeusie, czy ci mężczyźni o kobiecych twarzach i długich włosach są aniołami wiernymi Bogu, czy aniołami zbuntowanymi przeciwko Bogu, które jednak odpowiadają twoim helleńskim gustom? Szczerze mówiąc, nie wyobrażam sobie w ten sposób aniołów, którzy odwiedzili Sodomę».
