Proroctwa Izajasza, które Podważają Religie Stworzone przez Oszustwo Cesarstwa Rzymskiego

Chrześcijaństwo, Islam i Niewygodne Proroctwo dla Rzymu
WSPÓLNY DOGMAT
(Chrześcijaństwo i Islam)

Chrześcijaństwo i islam twierdzą, że Gabriel ogłosił dziewicze narodzenie Jezusa, aby wypełnić proroctwo Izajasza (Mateusz 1 / Koran 19).

Jednak Izajasz 7:14–16 nie zapowiada Jezusa ani nie mówi o „wiecznej dziewicy”.

Znak został dany królowi Achazowi i miał się wypełnić natychmiast, zanim dziecko nauczy się odróżniać dobro od zła.

Izajasz mówi o młodej kobiecie, a nie o kobiecie, która pozostała dziewicą po porodzie.

Wypełnienie następuje wraz z Ezechiaszem, wiernym królem za czasów Achaza:

Zniszczył miedzianego węża (2 Królewska 18:4–7)

Bóg był z nim (Emmanuel)

Klęska Asyrii przepowiedziana przez Izajasza (2 Królewska 19:35–37)

Doktryna wiecznego dziewiczego narodzenia, wspólna dla chrześcijaństwa i islamu, nie pochodzi od Izajasza, lecz z późniejszej reinterpretacji narzuconej przez Rzym.

Te sprzeczności nie pochodzą od Boga. Tyraniczne imperium nie chciało ludów domagających się szacunku dla swojej godności, lecz ludów klęczących.

Poniżej znajduje się szczegółowe wyjaśnienie, w jaki sposób według tekstów biblijnych proroctwo Izajasza o dziewicy wypełniło się wraz z królem Ezechiaszem.

Około 1440 r. p.n.e. Jehowa nakazał Mojżeszowi wykonać miedzianego węża i umieścić go na palu, aby każdy, kto na niego spojrzy, został uzdrowiony; nigdy nie nakazał oddawania mu czci, modlenia się do niego ani używania go jako przedmiotu modlitwy lub kultu.

Kontekst — Liczb 21:4–9
Izraelici szemrali przeciwko Bogu i Mojżeszowi na pustyni, a Jehowa zesłał jadowite węże, które kąsały i zabijały wielu ludzi. Bóg polecił Mojżeszowi wykonać miedzianego węża i umieścić go na palu. Każdy ukąszony, jeśli spojrzał na miedzianego węża, pozostawał przy życiu.

Około siedem wieków później, około 715 r. p.n.e., król Ezechiasz zniszczył miedzianego węża, ponieważ lud Izraela zaczął oddawać mu cześć i palić przed nim kadzidło. Było to wyraźne naruszenie prawa Bożego oraz wypaczenie jego pierwotnego celu jako symbolu uzdrowienia (Liczb 21:4–9). Dlatego Ezechiasz usunął go podczas swoich reform religijnych, jak opisano w 2 Królewskiej 18:4.

Armia asyryjska spała pewna siebie.

Rabszake rzucił wyzwanie Ezechiaszowi, mówiąc:

„Na czym pokładasz swoją ufność? Żaden bóg nie wybawił żadnego narodu z mojej ręki” (2 Królewska 18:19–35).

Ezechiasz udał się do świątyni i modlił się do Jehowy, prosząc, aby Jego imię zostało obronione przed narodami (2 Królewska 19:14–19).

Tej nocy Jehowa posłał jednego anioła, który zabił 185 000 żołnierzy asyryjskich (2 Królewska 19:35; Izajasz 37:36).

Sennacheryb uciekł do Niniwy upokorzony i bez armii (2 Królewska 19:36).

To wybawienie nie było przypadkowe. Izajasz dał Achazowi natychmiastowy znak: młoda kobieta z jego czasów pocznie, a zanim dziecko dorośnie, Juda zostanie wybawiona od swoich wrogów (Izajasz 7:10–16).

Ezechiasz, syn Achaza, ujrzał to wypełnienie (2 Królewska 18–19).