این ویدئو توجه مرا جلب کرد، زیرا من بی‌عدالتی روان‌پزشکی را با تمام وجود تجربه کرده‌ام.

روان‌پزشکی به‌عنوان ابزاری برای آزار و اذیت مذهبی در پرو█

این ویدئو توجه مرا جلب کرد، زیرا من بی‌عدالتی روان‌پزشکی را با تمام وجود تجربه کرده‌ام. از لیما، پرو، به شما سلام می‌کنم.

در سال ۱۹۹۸، زمانی که ۲۳ سال داشتم، خانواده‌ام با حمایت مالی دایی ثروتمندم که یک تاجر بود، به‌طور خودسرانه مرا به دیوانگی متهم کردند. به همین دلیل، مرا ربودند و در یک کلینیک خصوصی به نام Pinel بستری کردند؛ نه یک بار، بلکه دو بار. دلیل واقعی این بود که آن‌ها متعصبان مذهبی بودند و نمی‌توانستند تحمل کنند که من کاتولیسیسم را ترک کرده‌ام و در اوقات فراغتم، در حالی که کتاب مقدس را در دست داشتم، انتقادهایم از کلیساها به‌طور کلی را منتشر می‌کردم.

حتی پس از ترخیص نیز مجبورم کردند قرص مصرف کنم و کتاب مقدس نخوانم؛ وگرنه تهدید می‌کردند که دوباره مرا بستری خواهند کرد. بار سوم، در سال ۲۰۰۵، دیگر در یک کلینیک خصوصی نبود، بلکه در یک بیمارستان دولتی بود؛ اما همان بهانه را به کار بردند.

پس از یک ماه اسارت، روان‌پزشک در حضور خودم به من اعتراف کرد: «تو مبتلا به اسکیزوفرنی نیستی، مورد تو با هیچ تشخیصی جور درنمی‌آید». آن‌وقت از او پرسیدم: «اگر مبتلا به اسکیزوفرنی نیستم، چرا برای درمان این بیماری به من دارو تجویز می‌کنی؟». پاسخ مضحک او این بود: «بالاخره باید یک چیزی برایت تجویز کنم».

سپس چیزی اضافه کرد که انگیزه واقعی پشت این ماجرا را حتی روشن‌تر ساخت: «عقاید مذهبی‌ات، چه درست باشند و چه نادرست، برای خودت نگه دار». آشکار بود که عدم تحمل مذهبی خانواده‌ام پشت تمام این اتفاقات قرار داشت.

سال‌ها بعد، در سال ۲۰۱۸، آن‌ها با همان تهمت‌ها دوباره تلاش کردند مرا بربایند. این بار، محرک ماجرا این بود که وبلاگی ایجاد کرده بودم که در آن از ادیان انتقاد می‌کردم. برخلاف دفعات قبل، پس از آنکه کتاب مقدس را بیشتر مطالعه کردم، دیگر از آن دفاع نمی‌کردم، بلکه درستی محتوای آن را زیر سؤال می‌بردم و به تناقض‌هایش و پیام‌هایی اشاره می‌کردم که به شکلی مشکوک به سود امپراتوری روم بودند؛ همان امپراتوری‌ای که این متون را در مجموعه متون مقدس به رسمیت شناخت.

در آن زمان، شغل ثابتی داشتم، پسری داشتم که باید از او مراقبت می‌کردم و زندگی کاملاً عادی و مستقلی داشتم. با این حال، مادرم و خواهرم — که متعصبان مذهبی کاتولیک بودند و از انتقاد من از کلیسا ناراحت می‌شدند — همراه با چهار پلیس بدرفتار، یک فرد که ادعا می‌شد روان‌پزشک است و گواهی پزشکی در دست داشت، و با حمایت مالی همان دایی مادری‌ام، به مجتمع مسکونی‌ای که در آن زندگی می‌کردم آمدند. آن‌ها با صدای بلند و با لحنی اضطراری فریاد می‌زدند که من مردی خطرناک هستم و حتی برای پسر خودم نیز خطر محسوب می‌شوم و تلاش می‌کردند دوباره مرا بربایند.

آن‌ها شکست خوردند و به همین دلیل امروز می‌توانم این داستان را تعریف کنم.

آن یکشنبه من در خانه نبودم، اما مادر پسرم که آن زمان چهار سال داشت، آنجا حضور داشت. وقتی صاحب‌خانه که در طبقه اول زندگی می‌کرد، فریادها و اتهام‌های رسوای مادرم و خواهرم را شنید، بیرون آمد تا از من دفاع کند و گفت که من اجاره را همیشه به‌موقع پرداخت می‌کردم. همسایگان دیگری نیز به او پیوستند و از من حمایت کردند و تأیید کردند که من هرگز با کسی مشکلی ایجاد نکرده‌ام، سال‌ها در آنجا زندگی کرده‌ام، دائم‌الخمر یا چیزی شبیه به آن نبوده‌ام و کاملاً مشخص بوده که پسرم را بسیار دوست دارم.

همچنین مادرم به مادر پسرم می‌گفت: «ما به تو پول می‌دهیم، اما باید او را با خودمان ببریم…». او در پاسخ گفت: «او دیوانه نیست، پسر من به پدرش نیاز دارد، نه به پول کثیف شما».

خطر واقعی برای پسرم من نبودم، بلکه مادرم و خواهرم بودند که آمده بودند با یک اقدام کاملاً خودسرانه به او آسیب روانی وارد کنند و تلاش کنند مرا در برابر چشمانش بربایند.

خطر واقعی برای سلامت روان یک کودک چهار ساله حضور من نبود، بلکه آسیب روانی عظیمی بود که از دیدن برده شدن ناعادلانه پدرش به او وارد می‌شد؛ پدری که احتمالاً دیگر هرگز او را نمی‌دید. همچنین وقتی درباره من سؤال می‌کرد، مادرش نمی‌دانست چه پاسخی به او بدهد. این است که واقعاً به یک کودک آسیب می‌زند.

کسانی که واقعاً خطر محسوب می‌شدند، همان دو زنی بودند که برای اجرای آن آدم‌ربایی خودسرانه آمده بودند، نه من.

گفته می‌شود هدف از درمان روان‌پزشکی کمک به افراد برای ادغام در جامعه است. اما وقتی من از قبل در جامعه ادغام شده بودم، آن‌ها قصد داشتند با من چه کنند؟ من شغل داشتم، مسئولیت‌های خانوادگی داشتم، هزینه مسکنم را پرداخت می‌کردم و زندگی کاملاً عادی و مستقلی داشتم. چیزی که از نظر این افراد دیوانگی محسوب می‌شد، این بود که دین آن‌ها را ترک کرده بودم و جرئت می‌کردم از آن انتقاد کنم.

پس از آن تلاش برای ربودنم، به همان کلانتری‌ای مراجعه کردم که مأموران پلیس از آنجا اعزام شده بودند تا شکایتی ثبت کنم. رئیس آن مرکز متوجه شد که من از همان مکانی آمده‌ام که او قبلاً به آنجا رفته بود و به من گفت: «من آنجا رفتم، مادرت و خواهرت با یک گواهی پزشکی آمده بودند».

برای او توضیح دادم که آن گواهی جعلی بوده، من هیچ بیماری روانی نداشته‌ام و همان‌طور که خودش می‌توانست ببیند، عادی صحبت می‌کردم، شغل داشتم و زندگی مستقلی را اداره می‌کردم، در کنار موارد دیگر.

او شکایت مرا نپذیرفت، اما به من گفت: «می‌بینم که از سلامت عقل برخورداری. به تو پیشنهاد می‌کنم یک ارزیابی روان‌پزشکی مستقل انجام بدهی و با استفاده از آن مدرک که نشان می‌دهد از سلامت عقل برخورداری، به اتهام افترا از آن‌ها شکایت کنی».

من به توصیه او عمل کردم و به یک کلینیک خصوصی مراجعه کردم. روان‌پزشک فرمی به من داد که باید در آن دلیل مراجعه و این موضوع را مشخص می‌کردم که آیا قبلاً به بیماری روانی خاصی مبتلا تشخیص داده شده‌ام یا خیر.

از نظر من، مشکل صرفاً پرسیدن درباره سوابق پزشکی نیست، بلکه این است که آن سوابق ممکن است به پیش‌داوری تبدیل شوند، ارزیابی را تحت تأثیر قرار دهند و مانع از دریافت یک نظر واقعاً مستقل شوند.

برای پزشک توضیح دادم: «بله، قبلاً تشخیص داده‌اند که دیوانه هستم، اما آن تشخیص دروغ است».

پاسخ او این بود: «اگر تو را ارزیابی کنم و نتیجه بگیرم که حالت خوب است، فکر خواهند کرد که به من پول داده‌ای». و به این ترتیب از ارزیابی من خودداری کرد.

او پیشنهاد کرد که پرونده‌ام را به دادستانی ارائه کنم تا آن‌ها دستور انجام یک کارشناسی روان‌پزشکی بی‌طرفانه را صادر کنند.

من شکایت را همراه با چند فایل صوتی و سند به‌عنوان مدرک ارائه کردم، اما دادستانی آن را رد کرد.

همان‌طور که می‌بینید، تجربه من نشان می‌دهد که روان‌پزشکی می‌تواند به ابزاری برای شکنجه و کنترل افرادی تبدیل شود که صرفاً متفاوت فکر می‌کنند، برخی باورها را زیر سؤال می‌برند یا مواضع ایدئولوژیکی دارند که اطرافیانشان را ناراحت می‌کند.

پرسش من این است: وقتی کسانی که فردی را متهم می‌کنند می‌توانند برای بی‌اعتبار کردن او، به دست آوردن مداخله پلیس و حتی تلاش برای سلب آزادی‌اش به یک گواهی روان‌پزشکی متوسل شوند، آن فرد چه شانسی برای دفاع از خود دارد؟ چه کسی بر این متخصصان نظارت می‌کند، وقتی تشخیص‌های آن‌ها ممکن است ناشی از تمایل به اجتناب از درگیری با همکارانشان، حتی به بهای قربانی کردن حقیقت، منافع مالی یا عدم تحمل ایدئولوژیک باشد؟ و چه سازوکارهایی وجود دارد تا فرد بتواند ثابت کند قربانی یک تشخیص روان‌پزشکی خودسرانه شده است؟

تجربه من مرا به یک نتیجه رسانده است: نباید به یک متخصص روان‌پزشکی اختیاری تقریباً غیرقابل‌اعتراض بر آزادی شخص دیگری داده شود. یک تشخیص نباید جایگزین تضمین‌های قضایی شود و نباید اختلافات ایدئولوژیک، مذهبی یا شخصی را به دلیلی برای سلب آزادی یک فرد تبدیل کند.

پاسخ دادن

موردی که در ویدئو درباره آن نظر داده شده است: «آیا می‌توانی ثابت کنی که دیوانه نیستی؟ روان‌پزشکی این‌گونه آغاز شد» https://youtu.be/jR27MEwvthY

---