Αν μου λένε ότι το πνεύμα της δικαιοσύνης ενέπνευσε ολόκληρο το σύνολο των κειμένων και βρίσκω μηνύματα ασύμβατα μεταξύ τους, τότε η εξήγηση «είναι διαφορετικοί συγγραφείς» δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα, το επιδεινώνει. Ένα κείμενο δεν θα έπρεπε να θεωρείται αληθινό πριν διαβαστεί· πρέπει να κερδίσει αυτή την αξιοπιστία μέσω της συνοχής του.
Αν διαβάσεις προσεκτικά τον Ψαλμό 22, είναι αναπόφευκτο να σκεφτείς τη σταύρωση. Εκεί περιγράφεται ένας άνθρωπος περικυκλωμένος από παρατηρητές που τον χλευάζουν, λέγοντάς του να τον σώσει ο Θεός, και ένα θύμα που κραυγάζει: «Τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου».
Μάλιστα, στο Ιωάννης 19 αναφέρεται ρητά ότι μοίρασαν τα ενδύματά του και έριξαν κλήρο για τα ρούχα του, ώστε να εκπληρωθεί η Γραφή. Και αυτή η Γραφή που παρατίθεται είναι ακριβώς ο Ψαλμός 22.
Όμως υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια που καταρρίπτει εντελώς την ιστορία που μας διηγήθηκαν.
Το θύμα σε εκείνον τον Ψαλμό δεν δείχνει αγάπη προς τους επιτιθέμενούς του· αντίθετα, τους αποκαλεί περιφρονητικά: «Με περικύκλωσαν σκύλοι, μια συμμορία κακοποιών».
«Αλλά περιμένετε. Αν αυτός ο άνθρωπος είναι ο Ιησούς —όπως μας είπαν— τότε δεν μπορούμε να πάρουμε μόνο τα σημεία του Ψαλμού που συμφωνούν με τη σταύρωση και να απορρίψουμε τα υπόλοιπα. Ο ίδιος άνθρωπος που λέει «τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου» είναι εκείνος που αποκαλεί τους επιτιθέμενούς του «σκύλους». Είναι το ίδιο πρώτο πρόσωπο. Ο πόνος είναι δικός του, τα χέρια είναι δικά του και τα λόγια είναι επίσης δικά του».
Αυτό δεν ταιριάζει με την παραδοσιακή εικόνα του Ιησού που λέει πάνω στον σταυρό: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν».
Και το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Στο Ιωάννης 19 λέγεται επίσης ότι του έδωσαν να πιει ξίδι, ώστε να εκπληρωθεί η Γραφή. Αλλά αν διαβάσεις την προφητεία στην οποία γίνεται αναφορά στον Ψαλμό 69 μέσα στο δικό της πλαίσιο, θα δεις ότι ο άνθρωπος που δέχεται το ξίδι δεν ζητά συγχώρεση για εκείνους που τον βασάνιζαν· αντίθετα, καταριέται ανοιχτά τους εχθρούς του και ζητά το τραπέζι τους να γίνει παγίδα.
Τότε, το ερώτημα είναι αναπόφευκτο: Γιατί η επίσημη εκδοχή μάς παρουσιάζει έναν μάρτυρα που αγαπά εκείνους που τον σκοτώνουν, όταν τα κείμενα στα οποία βασίζεται δείχνουν έναν άνθρωπο γεμάτο αγανάκτηση, περιφρόνηση και κραυγή για δικαιοσύνη εναντίον των επιτιθέμενών του;
Μας μετέδωσαν την πραγματική μαρτυρία ή μια αφήγηση τροποποιημένη από τη Ρώμη για να μας διδάξει την υποταγή;
Σκεφτείτε αυτές τις λεπτομέρειες. Βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.
Ayudando al pensamiento crítico a sacudirse de dogmas impuestos desde la niñez. Soy creador del blog: https://ntiend.me (https://gabriels.work).
Este blog no solo está en español y tiene como propósito respetar la inteligencia frente al dogma.
Este blog no fue creado para defender la Biblia ni para buscarle una interpretación alternativa, porque eso sería darle crédito como un bloque coherente de mensajes. Los textos allí atribuidos a los santos contienen contradicciones demasiado numerosas para etiquetarlas como simples accidentes o diferencias de interpretación. Mientras se atribuye a los santos mensajes tanto de amor como de odio hacia sus enemigos, aquí hay gato encerrado. La cuestión no es cómo interpretar la Biblia o sus enigmas, sino saber hasta dónde llegan las raíces del engaño: si los mensajes están adulterados, no tiene sentido perder el tiempo intentando descifrar enigmas bíblicos posiblemente adulterados por la mano que mató a los santos y se apoderó de sus escritos para arrogarse la autoridad moral de determinar qué escritura, original o escrita por esa mano asesina, debía considerarse “la verdad” y cuál no.
//
Helping critical thinking shake off the dogmas imposed since childhood. I am the creator of the blog: https://ntiend.me (https://gabriels.work).
This blog is not only in Spanish and is intended to respect intelligence in the face of dogma.
This blog was not created to defend the Bible or to seek an alternative interpretation of it, because that would give it credit as a coherent body of messages. The texts attributed there to the saints contain far too many contradictions to dismiss them as mere accidents or differences in interpretation. While the saints are attributed with messages expressing both love and hatred toward their enemies, there is something fishy going on here. The question is not how to interpret the Bible or its enigmas, but rather how deep the roots of the deception go: if the messages have been adulterated, there is no point wasting time trying to decipher biblical enigmas possibly adulterated by the hand that killed the saints and seized their writings in order to arrogate to itself the moral authority to determine which writing, original or written by that murderous hand, was to be considered “the truth” and which was not.
Ver todas las entradas de José Carlos Galindo Hinostroza
