Psychiatria jako narzędzie prześladowań religijnych w Peru█
Ten film zwrócił moją uwagę, ponieważ na własnej skórze doświadczyłem niesprawiedliwości ze strony psychiatrii. Pozdrawiam z Limy w Peru.
W 1998 roku, kiedy miałem 23 lata, moja rodzina, wspierana przez zamożnego wuja ze strony matki, będącego przedsiębiorcą, arbitralnie oskarżyła mnie o to, że jestem szalony. Z tego powodu zostałem porwany i zamknięty w prywatnej klinice o nazwie Pinel, nie raz, lecz dwa razy.
Prawdziwym powodem było to, że byli fanatykami religijnymi, którzy nie tolerowali faktu, że porzuciłem katolicyzm i że w wolnym czasie, z Biblią w ręku, rozpowszechniałem swoją krytykę kościołów w ogólności. Nawet po wypisaniu z kliniki zmuszano mnie do przyjmowania tabletek i zabraniano czytania Biblii, grożąc kolejnymi hospitalizacjami.
Za trzecim razem, w 2005 roku, nie była to już prywatna klinika, lecz szpital publiczny, ale zastosowano ten sam pretekst. Po miesiącu niewoli psychiatra wyznał mi prosto w twarz:
«Nie jesteś schizofrenikiem, twój przypadek do niczego nie pasuje».
Wtedy zapytałem go: «Skoro nie jestem schizofrenikiem, dlaczego przepisujesz mi tabletki na tę chorobę?».
Jego absurdalna odpowiedź brzmiała: «Przecież muszę ci coś przepisać».
Następnie dodał coś, co jeszcze wyraźniej ujawniło prawdziwe podłoże całej sprawy: «Swoje poglądy religijne, słuszne czy błędne, zachowaj dla siebie».
Było oczywiste, że za tym wszystkim stała nietolerancja religijna mojej rodziny.
Wiele lat później, w 2018 roku, ponownie próbowali mnie porwać, posługując się tymi samymi oszczerczymi oskarżeniami. Tym razem impulsem do tego było stworzenie przeze mnie bloga, na którym krytykowałem religie. W przeciwieństwie do wcześniejszych sytuacji, po dokładniejszym przeczytaniu Biblii już jej nie broniłem, lecz podważałem prawdziwość jej treści, wskazując na jej sprzeczności oraz przesłania, które w podejrzany sposób przynosiły korzyści Cesarstwu Rzymskiemu, które kanonizowało te teksty.
W tamtym czasie miałem stałą pracę, syna, którym musiałem się opiekować, i prowadziłem całkowicie normalne, samodzielne życie. Mimo to moja matka i siostra — katolickie fanatyczki religijne, którym przeszkadzało, że krytykowałem Kościół — w towarzystwie czterech skorumpowanych policjantów, rzekomego psychiatry dysponującego zaświadczeniem lekarskim oraz przy finansowym wsparciu tego samego wuja ze strony matki, przybyły na teren posesji, krzycząc na całe gardło, że jestem niebezpiecznym człowiekiem i zagrożeniem dla własnego syna, po raz kolejny próbując mnie porwać.
Nie udało im się i dlatego mogę dziś opowiedzieć tę historię.
Tamtej niedzieli nie było mnie w domu, ale była tam matka mojego syna. Mój syn miał wtedy cztery lata. W obliczu krzyków i skandalicznych oskarżeń mojej matki i siostry właścicielka domu, która mieszkała na pierwszym piętrze, wyszła, aby mnie bronić, oświadczając, że zawsze płaciłem czynsz w terminie. Dołączyli do niej również inni sąsiedzi, którzy mnie poparli i potwierdzili, że nigdy nie sprawiałem nikomu problemów, że mieszkałem tam od lat, że nie byłem pijakiem ani kimś podobnym oraz że było zupełnie oczywiste, jak bardzo kochałem swojego syna.
Ponadto moja matka powiedziała matce mojego syna: «Damy ci pieniądze, ale musimy go zabrać…», na co ona odpowiedziała: «On nie jest szalony, mój syn potrzebuje ojca, a nie waszych obrzydliwych pieniędzy».
Prawdziwym zagrożeniem dla mojego syna nie byłem ja, lecz moja matka i siostra, które przyszły go straumatyzować całkowicie arbitralną sytuacją i próbowały porwać mnie na jego oczach. Rzeczywistym zagrożeniem dla zdrowia psychicznego czteroletniego dziecka nie była moja obecność, lecz ogromna trauma związana z widokiem ojca niesprawiedliwie zabieranego, być może na zawsze, oraz z tym, że później jego matka nie będzie wiedziała, co odpowiedzieć, gdy zapyta o mnie. To właśnie naprawdę krzywdzi dziecko. Te dwie kobiety, które przybyły, aby dokonać tego arbitralnego porwania, stanowiły rzeczywiste zagrożenie, a nie ja.
Zakłada się, że celem leczenia psychiatrycznego jest pomaganie ludziom w integracji ze społeczeństwem. Ale co zamierzano ze mną zrobić, skoro byłem już zintegrowany ze społeczeństwem? Miałem pracę, obowiązki rodzinne, opłacałem mieszkanie i prowadziłem całkowicie normalne, samodzielne życie. Tym, co te osoby uważały za szaleństwo, było to, że porzuciłem ich religię i ośmieliłem się ją krytykować.
Po tamtej próbie udałem się na ten sam posterunek policji, z którego wysłano funkcjonariuszy, aby złożyć zawiadomienie. Komendant tej jednostki zorientował się, że przybyłem z miejsca, do którego wcześniej pojechał, i powiedział mi: «Byłem tam. Przyszły twoja matka i siostra z zaświadczeniem lekarskim».
Wyjaśniłem mu, że to zaświadczenie było fałszywe, że nie cierpiałem na żadną chorobę psychiczną i że, jak sam mógł zauważyć, mówiłem normalnie, miałem pracę i prowadziłem samodzielne życie, między innymi. Nie przyjął mojego zawiadomienia, ale powiedział mi: «Wydajesz mi się osobą w pełni świadomą. Radzę ci poddać się niezależnej ocenie psychiatrycznej, a następnie, mając dowód swojej poczytalności, pozwać je za zniesławienie».
Poszedłem za jego radą i udałem się do prywatnej kliniki. Psychiatra wręczył mi formularz, w którym miałem podać powód wizyty oraz odpowiedzieć, czy wcześniej zdiagnozowano u mnie jakąś chorobę psychiczną.
Uważam, że problemem nie jest samo pytanie o historię chorób, lecz to, że takie informacje mogą stać się źródłem uprzedzeń, które wpływają na ocenę i uniemożliwiają uzyskanie naprawdę niezależnej opinii.
Wyjaśniłem lekarzowi: «Rzeczywiście zdiagnozowano u mnie szaleństwo, ale ta diagnoza jest fałszywa».
Odpowiedział: «Jeśli postawię ci diagnozę i okaże się, że jesteś zdrowy, ludzie pomyślą, że mi zapłaciłeś».
I w ten sposób odmówił przeprowadzenia badania. Zasugerował, żebym zgłosił swoją sprawę do Prokuratury, aby ta zarządziła bezstronną ekspertyzę psychiatryczną.
Złożyłem zawiadomienie, dołączając jako dowody kilka nagrań audio i dokumentów, ale Prokuratura je odrzuciła.
Jak widzicie, moje doświadczenie pokazuje, w jaki sposób psychiatria może stać się narzędziem tortur i kontroli wobec osób, które po prostu myślą inaczej, kwestionują określone przekonania lub wyznają poglądy ideologiczne, które nie podobają się ich otoczeniu.
Moje pytanie brzmi: jakie szanse ma człowiek na obronę, gdy osoby, które go oskarżają, mogą posłużyć się zaświadczeniem psychiatrycznym, aby go zdyskredytować, doprowadzić do interwencji policji, a nawet próbować pozbawić go wolności? Kto kontroluje tych specjalistów, gdy ich diagnozy mogą wynikać z chęci uniknięcia sprzeciwiania się kolegom, nawet kosztem prawdy, z interesów finansowych lub z nietolerancji ideologicznej? I jakie mechanizmy istnieją, aby człowiek mógł udowodnić, że padł ofiarą arbitralnej diagnozy?
Moje doświadczenie doprowadziło mnie do jednego wniosku: żadnemu specjaliście psychiatrii nie należy przyznawać praktycznie niepodważalnej władzy nad wolnością drugiego człowieka. Diagnoza nie powinna zastępować gwarancji sądowych ani przekształcać różnic ideologicznych, religijnych czy osobistych w powody do pozbawiania kogoś wolności.
Odpowiedz
Skomentowano pod filmem: Czy potrafisz UDOWODNIĆ, że NIE JESTEŚ SZALEŃCEM? Tak zaczęła się PSYCHIATRIA. https://youtu.be/jR27MEwvthY
