Psychiatrie als instrument van religieuze vervolging in Peru█
Deze video trok mijn aandacht omdat ik zelf de onrechtvaardigheid van de psychiatrie aan den lijve heb ondervonden. Ik groet jullie vanuit Lima, Peru.
In 1998, toen ik 23 jaar oud was, beschuldigde mijn familie mij willekeurig ervan dat ik gek was. Daarbij werden ze gesteund door een welgestelde oom van moederskant, die ondernemer was. Om die reden werd ik ontvoerd en opgenomen in een privékliniek genaamd Pinel, niet één keer, maar twee keer. De werkelijke reden was dat zij religieuze fanatici waren die niet konden verdragen dat ik het katholicisme had verlaten en in mijn vrije tijd, met de Bijbel in de hand, kritiek verspreidde op kerken in het algemeen.
Zelfs nadat ik ontslagen was uit de kliniek, werd ik gedwongen pillen te slikken en de Bijbel niet te lezen, onder bedreiging van nieuwe gedwongen opnames. De derde keer, in 2005, gebeurde dit niet meer in een privékliniek, maar in een openbaar ziekenhuis. Toch werd hetzelfde voorwendsel gebruikt.
Na een maand gevangenschap bekende de psychiater mij recht in mijn gezicht: «Je bent geen schizofreen, jouw geval past nergens bij». Toen vroeg ik hem: «Als ik geen schizofreen ben, waarom schrijf je me dan pillen voor die ziekte voor?». Zijn absurde antwoord was: «Ik moet je toch iets voorschrijven».
Vervolgens voegde hij er iets aan toe waardoor de werkelijke achtergrond van dit alles nog duidelijker werd: «Je religieuze ideeën, of ze nu juist zijn of niet, moet je voor jezelf houden». Het was duidelijk dat de religieuze intolerantie van mijn familie hierachter zat.
Jaren later, in 2018, probeerden ze mij opnieuw te ontvoeren, met dezelfde lasterlijke beschuldigingen. Deze keer was de aanleiding dat ik een blog had gemaakt waarin ik religies bekritiseerde. In tegenstelling tot de eerdere keren verdedigde ik de Bijbel niet langer, nadat ik deze grondiger had bestudeerd. In plaats daarvan stelde ik de waarheidsgetrouwheid van de inhoud ter discussie en wees ik op de tegenstrijdigheden en boodschappen die op verdachte wijze het Romeinse Rijk ten goede kwamen, dat deze teksten tot canon had verheven.
Destijds had ik een vaste baan, een zoon voor wie ik moest zorgen en leidde ik een volkomen normaal en zelfstandig leven. Toch kwamen mijn moeder en mijn zus — katholieke religieuze fanatici die het niet konden verdragen dat ik de kerk bekritiseerde — samen met vier slechte politieagenten, een vermeende psychiater met een medische verklaring en met de financiële steun van diezelfde oom van moederskant naar het wooncomplex. Ze schreeuwden luid en dringend dat ik een gevaarlijk man was en een gevaar vormde voor mijn eigen zoon, in een poging mij opnieuw te ontvoeren.
Ze faalden, en daarom kan ik vandaag dit verhaal vertellen.
Ik was die zondag niet thuis, maar de moeder van mijn zoon was er wel. Mijn zoon was toen vier jaar oud. Toen mijn moeder en zus luidkeels hun schandalige beschuldigingen uitten, kwam de eigenaresse van het huis, die op de eerste verdieping woonde, naar buiten om mij te verdedigen. Ze verklaarde dat ik de huur altijd op tijd betaalde. Ook andere buren sloten zich bij haar aan en steunden mij. Ze bevestigden dat ik nooit problemen met iemand veroorzaakte, dat ik daar al jaren woonde, dat ik geen dronkaard of iets dergelijks was en dat het volkomen duidelijk was dat ik veel van mijn zoon hield.
Bovendien zei mijn moeder tegen de moeder van mijn zoon: «Wij geven je geld, maar we moeten hem meenemen…», waarop zij antwoordde: «Hij is niet gek, mijn zoon heeft zijn vader nodig, niet jullie smerige geld».
Het werkelijke gevaar voor mijn zoon was niet ik, maar mijn moeder en mijn zus, die kwamen om hem te traumatiseren met een volkomen willekeurige en onrechtvaardige gebeurtenis en om te proberen mij voor zijn ogen te ontvoeren.
Het werkelijke risico voor de geestelijke gezondheid van een vierjarig kind was niet mijn aanwezigheid, maar het enorme trauma van het zien hoe zijn vader onterecht wordt meegenomen en hij hem waarschijnlijk nooit meer zal terugzien, en dat zijn moeder niet weet wat ze hem moet antwoorden wanneer hij naar mij vraagt. Dat is pas werkelijk een kind schade berokkenen.
Degenen die een werkelijk gevaar vormden, waren die twee vrouwen die kwamen om deze willekeurige ontvoering uit te voeren, niet ik.
Het doel van een psychiatrische behandeling zou moeten zijn mensen te helpen integreren in de samenleving. Maar wat wilden ze eigenlijk met mij bereiken, als ik al geïntegreerd was? Ik had werk, gezinsverantwoordelijkheden, betaalde mijn woning en leidde een volkomen normaal en zelfstandig leven. Wat deze mensen als waanzin beschouwden, was dat ik hun religie had verlaten en het lef had haar te bekritiseren.
Na die poging ging ik naar hetzelfde politiebureau waar de agenten vandaan waren gekomen om aangifte te doen. De korpschef van dat bureau begreep dat ik afkomstig was van de plek waar hij eerder naartoe was gegaan en zei tegen mij: «Ik ben daar geweest, je moeder en je zus kwamen met een medische verklaring».
Ik legde hem uit dat die verklaring vals was, dat ik geen enkele geestelijke aandoening had en dat hij zelf kon vaststellen dat ik normaal sprak, werk had en een zelfstandig leven leidde, naast andere zaken.
Hij accepteerde mijn aangifte niet, maar zei tegen mij: «Ik zie dat je helder van geest bent. Ik raad je aan een onafhankelijke psychiatrische evaluatie te laten uitvoeren en ze met dat bewijs van je geestelijke helderheid aan te klagen wegens laster».
Ik volgde zijn advies en ging naar een particuliere kliniek. De psychiater gaf me een formulier waarop ik moest aangeven wat de reden van mijn consult was en of er eerder een geestelijke aandoening bij mij was vastgesteld.
Ik ben van mening dat het probleem niet simpelweg ligt in het vragen naar de medische voorgeschiedenis, maar in het feit dat die voorgeschiedenis kan veranderen in een vooroordeel dat de beoordeling beïnvloedt en verhindert dat er een werkelijk onafhankelijk oordeel wordt gevormd.
Ik legde de arts uit: «Er is inderdaad ooit vastgesteld dat ik gek zou zijn, maar die diagnose is vals».
Zijn antwoord was: «Als ik je onderzoek en vaststel dat je in orde bent, zullen ze denken dat je me hebt betaald». En zo weigerde hij mij te onderzoeken.
Hij stelde voor dat ik mijn zaak zou voorleggen aan het Openbaar Ministerie, zodat zij een onpartijdig psychiatrisch deskundigenonderzoek konden laten uitvoeren.
Ik diende de klacht in, vergezeld van enkele audio-opnamen en documenten als bewijs, maar het Openbaar Ministerie wees deze af.
Zoals jullie kunnen zien, laat mijn ervaring zien hoe de psychiatrie een instrument van marteling en controle kan worden tegen mensen die gewoon anders denken, bepaalde overtuigingen ter discussie stellen of ideologische standpunten innemen die hun omgeving ongemakkelijk maken.
Mijn vraag is: welke mogelijkheden heeft iemand om zich te verdedigen wanneer degenen die hem beschuldigen een psychiatrische verklaring kunnen gebruiken om hem in diskrediet te brengen, politieoptreden te verkrijgen en zelfs te proberen hem van zijn vrijheid te beroven? Wie controleert deze professionals wanneer hun diagnoses ingegeven kunnen zijn door de wens om conflicten met collega’s te vermijden, zelfs ten koste van de waarheid, door financiële belangen of door ideologische intolerantie? En welke mechanismen bestaan er waarmee iemand kan aantonen dat hij het slachtoffer is geworden van een willekeurige psychiatrische diagnose?
Mijn ervaring heeft mij tot één conclusie gebracht: een psychiatrisch professional mag geen vrijwel onaantastbare macht krijgen over de vrijheid van een ander persoon. Een diagnose mag geen vervanging zijn voor juridische waarborgen en mag ideologische, religieuze of persoonlijke meningsverschillen niet veranderen in redenen om iemand van zijn vrijheid te beroven.
Reageren
Besproken in de video: Kun je BEWIJZEN dat je NIET GEK bent? Zo is de PSYCHIATRIE begonnen https://youtu.be/jR27MEwvthY
